Verleiding

Ik zag op face-book, kan ook nieuwsbrief of op een blog zijn, deze middenstof, was weg van de blokken, mallenset besteld met de stof erbij en er kwam al gauw een blok.

Een tweede kwam er bij, hoewel ik deze iets minder vind, te drukke stof met de vogels, maar och zo een er tussen door kan wel.

Kijk, dit mallensetje hoort erbij, lijkt heel anders dan op het plaatje staat. heb ik bij https://www.petraprinspatchwork.com/a-60538909/petra-prins/dutch-tile-quilt-template-set/ haar besteld, de stof heet pastorale.

En de blokken die staan bij https://kijkdaaris.blogspot.com/2020/06/hoe-soms-iets-begint.html

daar zag ik ook waar het vierkantje voor nodig was. Soms zie je iets gewoon niet :-).

Dus het werd een flinke verleiding en terwijl ik aan het tweede blok bezig was, bedacht ik ineens iets, ik had nog een heleboel stof met kerstplaatjes, vrij groot. 

Opgezocht en vast wat geknipt en dan als het klaar is heb ik vijf blokken. Van de wybers heb ik heel veel stof dus dat is een mooie basis, blijf het leuke stof vinden, die versierde dennentakjes. 

Maar genoeg gespeeld, nu weer als een haas aan de quilt voor Jane verder.

Larva, poppenhuisspul en boeken

Jane is gek op de filmpjes van Larva, vooral die van larva island. En omdat ze gezien had dat er knuffels van zijn wilde ze die graag hebben, heel erg graag. Ik heb mijn breinaaldjes gepakt en een garen dat bovenop lag en heb een poging gedaan, hier ben ik al een eind op weg.

En zo verschijnt de eerste larva, die niet helemaal goedgekeurd was want hij leek niet helemaal op de "echte" larva's , maar ik wist wel hoe ik ze nu moest breien .

Toen kwam de tweede larva en die had iets op zijn hoofd, dacht eerst dat het een blaadje was. Maar na het filmpje nog eens bekeken te hebben een schild van een schildpad. Ook mis, het bleek een masker te zijn.

Tijdens het breien goed nagedacht en gelukkig bestaat er vilt en toen ik dat aan het maken was, nagedacht hoe ik het vast moest krijgen, Was makkelijk, een stuk elastiek door het bovenste deel heen aan de voorkant door het vilt steken, en dan aan de uiteinden een paar knoopjes leggen. En voila... het masker zit en kan omhoog geschoven worden.

Toen kwam de rode larva aan de beurt en die heb ik afgemaakt toen ze bij ons was en die wilde ze niet meer loslaten, dus dan zo maar de foto gemaakt. :-)

De baby wilde ze ook heel graag, maar dan moesten ook de oren er op. Ik weer filmpje kijken en het ding had helemaal geen oren, maar ze bedoelde de voelsprieten. Ik wilde geen ijzerdraad of zoiets hards, dus dan maar een i-cord met wat meerderingen bovenin en dat lukte. Wel verteld dat het voelsprieten waren, maar ze zag ze nog steeds aan oren. Ze heeft een salamo's oordeel geveld en ze noemt ze nu voelsprietoren. Grappig de oplossingen  die de kinderen er van maken.

De gele met oranje had ik nog niet, dus ook die maar gebreid en het staat niet op de foto, maar het ding heeft een hele lange tong, die was ik vergeten en is er later nog aangezet :-) 

Eigenlijk kan ze ze niet allemaal meer dragen dus opperde ik om er een tas bij te maken en toen zei Jane's papa dan wel in de vorm van de meeuw. Ik weer filmpje kijken en ik heb gezien hoe die er uit ziet en ik doe een poging, inmiddels al een paar keer opnieuw begonnen en ik geloof dat ik nu aardig goed zit. De nek wordt wel een stuk korter ander wordt het zo'n raar wiebelig ding, nu zoiets als een kippennekje :-)  in gedachten, dus dit wordt vervolgd.

Mijn actifry had het begeven en ik moest iets anders en het is een Airfryer geworden en op zoek naar baktijden en zo, kwam ik dit bakboek, gratis te downloaden tegen.

http://airfryer.bakavonturen.club/download/Het-Groot-Valentijns-Bakboek-2016-van-facebookgroep-Philips-Airfryer-bak-avonturen.pdf

Op blz. 95 geloof ik stond een heel makkelijk recept van een soort koek met alleen een blikje gecondenseerde melk en kokos. Ik houd soms van makkelijke recepten dus heb ik dat geprobeerd, maar dan wel een hele koek in plaats van kleintjes. Een bakvorm bekleed met bakpapier, mengsel er in, tijd ingesteld en toen ik het er uit haalde zag het er prima uit.

Maar toen ik de koek omdraaide om het bakpapier er af te halen was het nog niet gaar, gelukkig draai ik altijd iets om op een schoon vel bakpapier dus het kon zo nog even een paar minuten terug de fryer in.

Het was net aan gaar en in blokjes gesneden. Jeee wat is dat zoet zeg, het glazuur springt spontaan van je tanden. Dit krijgt van mij geen herhaling, ook niet helemaal opgegeten, te zoet voor ons.

Op facebook kwam ik bij een bevriende webshop een workshop met materiaalpakketje van dit leuke karretje tegen en heb ik aangeschaft met een aantal miniatuurtjes van resin en hout.

De miniatuurtjes hoeven alleen nog maar geverfd te worden en kunnen dan zo op en in de kar geplaatst worden.

Kijk eens wat leuk, de foto (met toestemming van) is van de bedenkster en maakster Sun  Lemmens https://www.nalladris.com/c-5345385/chocolade-kar/ klik op de link en je ziet meteen alle benodigdheden. 

Ook een close-upje van de inhoud van de kar. Het is dat het nog zo warm is, anders was ik meteen begonnen, de lijm staat al klaar, nog even de dozen met verf opzoeken en als het wat koeler is, meteen beginnen. (voor de buitenlandse lezeressen, Sun verstuurd ook naar het buitenland). 

Vrijdag was Jane weer bij mij en 's morgen rond 10 uur eet ze altijd iets van fruit, zacht fruit of een appel. Vandaag had ik watermeloen in een fruitpot van M.e.p.a.l met een vorkje. Ze eet daar altijd graag uit want het is oma's pot :-).  Ik geef haar de pot, lekkere koud uit de koelkast en ze had er gewoon geen trek in. Ze geeft de pot aan mij terug en ik zeg: Oh dan eet ik die vanmiddag of vanavond wel op.
Nee, dat was niet de bedoeling want ze nam de pot wel mee naar mama, die vind watermeloen ook zo lekker. Tja dus niet voor oma. 

De pot is vergeten toen ze door papa opgehaald werd, dus de watermeloen was toch voor oma :-).

Toen schoonzoon bij zoonlief was met Jane en de hele bubs larva's, kwam dochter ook na haar werk daar naar toe. Bleven daar gezellig eten. Toen het tijd was om naar huis te gaan heeft dochter de larva's in haar tas gedaan en papa heeft Jane in zijn auto gezet en toen naar huis, ieder in zijn eigen auto. Bleek een probleem want Jane werd een beetje hysterisch want ze had de larva's vergeten. Niet tot bedaren te krijgen dus onderweg gestopt en de larva's overgeheveld. Fijn dat ze er blij mee is, maar zo blij.... hadden we niet kunnen denken.

Lezen doe ik ook nog steeds en het tweede deel van de Bron heb ik nu uit.

Van een afstandje lijkt het een alledaags boerengezin met een heel gewoon leven. Maar buiten het erf van deze vredige boerderij heerst de duisternis.


Fallon Swift is bijna dertien en weet nauwelijks hoe de wereld er vroeger uitzag. De stad waar haar ouders ooit woonden is sinds het uitbreken van de Plaag een ruïne, opgeëist door de natuur. Slechts een enkeling waagt zich buiten, waar gangs de dienst uitmaken. Op mensen met bijzondere gaven, zoals Fallon, wordt gejaagd. Toch zal ze haar veilige thuis moeten verlaten. Fallon is De Ene, en het is slechts een kwestie van tijd tot haar ware identiteit aan het licht komt. Als ze blijft, brengt ze niet alleen zichzelf, maar haar hele familie in gevaar.


Fallon vlucht naar een schuilplaats in het bos. Daar bereidt de eeuwenoude Mallick haar voor op de toekomst. Ze krijgt gevechtstraining, bestudeert oude geneeswijzen en leert krachten te gebruiken waarvan ze het bestaan nooit had vermoed. Als de tijd daar is, zal ze een zwaard oppakken en vechten. Want alleen als Fallon haar lot aanvaardt, kan de wereld weer de oude worden.

Aan het derde deel ben ik inmiddels weer begonnen, zo spannend. De beschrijvingen zijn weer van de dikke meneer.

Nadat de ziekte die bekend staat als "de Plaag' de beschaving heeft vernietigd, is magie gemeengoed geworden. Fallon Swift heeft haar jonge jaren gespendeerd aan het bestuderen van deze magie. Ze zal niet rusten voordat ze degenen heeft bevrijd die eindeloos zijn opgejaagd en geteisterd door de regering of de fanatieke Strijders voor Zuiverheid.


Gesterkt door de band die ze deelt met haar medestrijder Duncan, is Fallon er al in geslaagd om velen in veiligheid te brengen. Nu moet ze hen helpen genezen en ervoor zorgen dat ze het licht en vertrouwen in zichzelf herontdekken. Ze heeft haar zinnen gezet op niets minder dan het bolwerk van de vijand, en moet proberen het mystieke schild dat hen ooit allemaal beschermde te herstellen. Maar hoewel Fallon vanaf haar geboorte al De Ene is geweest, is ze nog steeds in haar eentje – en als ze wordt geconfronteerd met een oude aartsvijand zal ze een heel leger nodig hebben.

Allemaal lapjes

Deze lap had ik besteld en kwam vorige week eindelijk binnen. Het was bestemd als achtergrond voor de snowflakes.

Maar na er eens goed naar gekeken te hebben, er een paar snowflakes opgelegd, nee, dat was het toch niet. Ik werd er niet blij van, het wordt wel een mooi achterkantje voor de snowflake quilt.

Voor de quilt met het panel en de peels heb ik dit achterkantje en het is 150 breed en ruim 2 meter lang, dus voor een quilt van 140 x 200 moet dit lukken, voor de breedte wel een beetje zuinig en precies werken, maar dat zal wel gaan, wil het meteen als bies gebruiken dus wordt een hele smalle bies aan de voorkant. Vouw het van de achterkant dan naar voren, doe ik vaker en bevalt mij prima, wel natuurlijk de zelfkant er af knippen anders kan het gaan trekken.

Dit stofje kwam ook binnen en is bestemd als ondergrond voor de vlinders.

Ik heb er een paar opgelegd en ik wordt hier zo blij van. Moet nog even kijken of het echt wel bij het middenstuk past, maar nog niet helemaal klaar met de peels aan de onderkant zetten. Als dat er aan zit, nog eens goed meten en dan even bekijken of ik er nog een rijtje peels bij maak aan de bovenkant.

Ben van de week niet echt opgeschoten met lapjes naaien, ik heb vorige week 4 dagen op Jane gepast en dat heb ik wel gevoeld. Gelukkig is ze vandaag weer voor het eerst naar de opvang en hoef ik deze week maar 2 dagen op te passen. Ik heb ook nog zat achterstallig werk in de tuin, het groeit nu als een tierelier. Op sommige plekken kan ik niet eens meer normaal lopen, overal is de braam opgeschoten, dus dat wordt weer even hard werken daar. Maar als dat weer gebeurt is kan manlief er weer bij met de maaier en dan ziet het er weer netjes uit (hoop ik :-)  ).

Vorige week toen Jane hier was, was ik even bezig in de kamer, Jane liep een beetje rond en ineens kwam ze naar mij toe en zei: Kijk oma ik heb eieren gevonden.

Eerst wist ik niet eens waar ze het over had en zei (zonder te kijken) waar heb je die dan gevonden en wat voor eieren zijn het. 

Kreeg als antwoord terug: Lekkere eieren oma.

Ik kijk naar haar en zie dat ze een pakje chocolade eieren (met een verrassing er in) uit mijn keukenla had gehaald.  Het was wel de la waar alle lekkere dingen in zitten, de snoepla dus :-) Toch maar even verteld dat ze niet zo maar zonder te vragen in mijn la mocht zitten en zeker er geen dingen uithalen. Het ei heeft ze even niet gekregen. 's Middags na toestemming van mij natuurlijk wel. Maar toch…. je moet er niet aan denken dat ze overal maar kastjes en laden bij iedereen opentrekt in de hoop dat ze wat lekkers tegenkomt .

Negen maanden geleden verliet Mark Taylor Cedar Cove halsoverkop om een fout uit zijn verleden te herstellen. Hoewel Mark eindelijk zijn liefde aan haar heeft verklaard, weet de eigenaresse van Rose Harbor, Jo Marie Rose, niet zeker of hij ooit nog terugkomt. Ze is echter vastberaden om naar de toekomst te kijken, en begint weer te daten. Ze vindt gezelschap in een huurster die ook een nieuw hoofdstuk in haar leven begint.

Emily Gaffney, een jonge lerares, herstellende van haar tweemaal gebroken hart, verblijft in de bed & breakfast tijdens haar zoektocht naar een eigen huis. Ze heeft de hoop om ooit te trouwen opgegeven en nu droomt ze ervan kinderen te adopteren. Emily heeft een oogje op een bijzonder huis, waar genoeg plek voor hen zou zijn, maar de eigenaar ervan is ontzettend onbeleefd. Toch groeit hun lastige relatie uit tot een vriendschap. En misschien zelfs wel meer dan dat…

Dit boek heb ik gelezen, deel vijf in de Rose Harbour serie. Dacht dat ik het al eens gelezen had, maar kwam het tegen op mijn e-reader en nee, was het denk ik vergeten :-). Soms heb ik ineens zoveel boeken die ik wil lezen, dat er wel eens eentje tussendoor slipt. En dan nog even een antwoord op de vraag dat ik wel heel veel lees en ja ik lees veel, maar van de vorige logjes heb ik ze niet allemaal in 1 week gelezen, er zaten er ook bij die ik heb gelezen in de maanden dat ik niets op mijn blog heb gezet dus...... het valt mee :-)  De beschrijvingen zijn weer van de dikke meneer. 

Inmiddels heb ik de trilogie van Nora Roberts: De Bron compleet en ben in het eerste deel begonnen.

Het begin kwam op 1 binnen op The New York Times bestsellerlijst. Het begon allemaal op oudjaarsavond. De ziekte kwam plotseling en verspreidde zich snel. De angst verspreidde zich nog sneller. Binnen een paar weken viel alles uiteen: het elektriciteitsnet haperde, de overheid en rechtsstaat vielen om, en meer dan de helft van de wereldbevolking was dood. Waar orde was, is nu chaos. Waar de macht van wetenschap en technologie afbrokkelt, komt magie in hun plaats. Soms goede, zoals de magie die Lana Bingham gebruikt in de loft waar ze met haar geliefde Max woont. Soms ondenkbaar kwade magie, die overal kan huizen – om de hoek, in stinkende tunnels onder de rivier – of in degenen van wie je het meest houdt. Met niemand om te vertrouwen behalve elkaar, ontvluchten Lana en Max het vernielde New York. Ze zijn niet de enigen. Over het hele land proberen reizigers naar het westen te vluchten. Maar in een wereld van overlevenden waar iedere vreemde een vriend of vijand kan zijn, weet niemand precies waar ze naartoe vluchten, of waarom. En er wacht hen een doel dat hun levens, en de levens van alle overlevenden, voorgoed zal veranderen. Het einde is gekomen. Nu gaat het beginnen.

 Het begin zit vol hartverscheurende verliezen, ijzingwekkende ontsnappingen en afgrijselijke gevechten. Pak een warme kop thee, kruip met dit boek op de bank en bid dat jij een van de overlevenden bent.' The Washington Post.

Genieten

De foto's heb ik gemaakt van het beeldscherm van de camera, die op het erf gericht staat,  dus slechte kwaliteit. Ik weet dat het anders kan, eerst op USB stick en dan de USB stick weer in de computer, maar teveel gedoe, dus dan zo maar, gaat sneller.
Jane was lekker aan het spelen in de tuin en de tuinslang met sproeier lag er nog, er stond nog waterdruk op.

Jane heeft een hele tijd met het ding in haar hand gezeten, geen idee hoe het werkte.

En ineens een doucheje, heel kort, even later weer.

En ja hoor ze weet hoe het moet. De mannen hadden het niet in de gaten tot ze ineens met de sproeier achter de heg vandaan kwam. Ik was binnen bezig :-)

Geen probleem meer, lekker rondsproeien.

Nog even de papieren tas met aanmaakhoutjes in veiligheid brengen en huppekee lekker sproeien.

Ik heb gekeken op het filmpje van de camera, konden we goed zien, ook het beginnetje dus en zo'n 20 minuten zoet geweest. De mannen zagen alleen haar rug, vandaar dat ze het eerst niet in de gaten hadden.

Witte broodjes gebakken in een cupcake vorm, van onder te smal en te hoog, dus eet niet makkelijk, iets anders proberen.

De maisbroodjes op een bakplaat die ik kan inschuiven dus op de kleinste stand, eigenlijk weer een beetje te plat, dus dat is het ook niet. Ga nog even zoeken of ik soms nog rechthoekige schalen heb ergens. Morgen maar eens op zolder rondspitten, daar staan ook nog bakplaten, ik dacht voor busbroodjes of misschien tulband vormpjes. lijkt ook wel leuk. Maar eens kijken wat ik kan vinden.

Een rijtje orange peels, er zijn er voor 1 rijtje zoals hier getoond, 24 stuks nodig.

Ik heb papieren malletjes voor 107 stuks, ik heb er zonder papieren malletje 4 bijgemaakt en het totaal staat nu op 111 stuks. Ben ze nu per 2 aan het in elkaar naaien en heb al een behoorlijke stapel. Voor 2 rijen boven en 2 rijen onder, heb ik er dus 96 nodig en heb er dan 15 losse lapjes met een peel over. Ik zie wel hoe het met de maat uitkomt van het totaal of ik er over houd of er nog wat bijmaak. Dat komt dus nog.

De vlinders gaan ook lekker, kijk eens hoe leuk met de lapjes combineren, vind ik en Jane natuurlijk ook, die heeft inspraak :-).

En er kwamen en nog 3 bij, samen met Jane uitgezocht, want aardbeitjes horen erbij, want die vind Jane zo lekker, zoals ze dan zegt :-) .

Gelezen heb ik ook, de beschrijving is wederom van de dikke meneer en deze heb ik jammer genoeg al uit.

Het leven van Posy Montague staat in het teken van de natuur: als kind ving ze vlinders met haar vader, ze was de eerste vrouwelijke student plantkunde aan Cambridge en tegenwoordig is ze altijd te vinden in haar prachtige tuin. Maar het bijbehorende landhuis van haar familie raakt in verval, en Posy moet de pijnlijke beslissing nemen het landgoed te verkopen.

Dan keert Posy's eerste liefde, Freddie, terug in haar leven. Vijftig jaar geleden brak hij haar hart, maar nu zoekt hij weer contact. Welk geheim draagt hij met zich mee? En wat heeft het statige landgoed van Posy's familie daarmee te maken?

En deze ligt al op mij te wachten.

Alexandra gaat op zoek naar de afkomst van haar moeder, die geadopteerd was. Het spoor leidt naar Shanghai, waar in 1939 de Joodse vluchtelinge Romy en haar buurmeisje Li de beste vriendinnen werden…

'Een ketting van jade' van Kirsty Manning is een verhaal met een gelaagd plot, vol levensechte personages en een allesomvattende liefde.' - Heather Morris, auteur van 'De tatoeëerder van Auschwitz'

Shanghai, 1939. Als de Joodse vluchtelinge Romy in het huis naast Li komt wonen, zijn de meisjes al snel onafscheidelijk. Maar de Tweede Wereldoorlog verspreidt zich als een olievlek over de wereld, en het lot is de vriendinnen niet welgezind. Melbourne, 2016. Alexandra's ouders zijn overleden toen zij nog een baby was, en haar grootouders hebben altijd gezwegen
over haar moeders afkomst. Nu haar opa op sterven ligt, vertelt hij haar eindelijk meer over het verleden. Dat is het begin van een zoektocht die Alexandra naar Shanghai voert…

Bijdehandje

Jane in actie, lekker cola voor mama aan het maken. Zal mama erg blij mee zijn :-) Water en aarde, blijft heerlijk om mee te kledderen. Hoewel de handjes vaak afgespoeld moeten worden want van vieze handjes houdt Jane niet :-)
Jane was twee weken geleden weer een paar dagen overdag bij ons en ik heb gemerkt dat ze beter drinkt als ze wat zoutjes 's middags krijgt. Als het warmer weer wordt zal dat wel beter gaan. Maar vrijdag was ze ook bij ons en hadden zij en ik trek in een bakje frietsticks, lekker zout ;-). Pak 2 bakjes en doe daar de frietstickjes in en breng ze naar binnen. Geef 1 bakje aan Jane en zet het andere bakje bij mijn stoel neer. Ik loop terug naar de keuken want ik was daar nog even bezig. Komt Jane met haar lege bakje en zet het op het aanrecht. Ik vraag aan haar, zal ik er nog wat in doen? Nee hoeft niet oma. En terwijl ze weer naar de kamer loopt hoor ik haar zeggen,: Ik neem jouw bakje wel oma.
:-) :-) :-).
Paar dagen later, na het vorige weekend was  ze weer bij ons en wilde ze een zakje zoutjes een half uur voor het eten. En dat kreeg ze niet. En ze werd nijdig en zei boos: Ik wil het.
Mijn reactie was meteen: Kinderen hebben nog niets te willen.
Waarop ze nog bozer kijkend zei: Kinderen hebben wel niets te willen.
En dat allemaal met een H in plaats van de R omdat ze die nog niet goed kan zeggen :-)
En probeer dan maar eens serieus te blijven :-) .

Zag dat ik wel een flink stuk terug in de tijd moet, alweer weken geleden toen het koningsdag was. Dit jaar thuis bij de buis en geen tompoezen van de warme bakker.  Dus dan maar zelf maken, bladerdeegplakjes in de oven, tompoezen gevuld met Zwitserse room en oranje glazuur erop, was alleen het streepje slagroom vergeten, maar zonder smaakten ze ook prima.

Omdat mijn boodschappen 's avonds bezorgd worden vind ik de broodjes die ik in het begin mee bestelde niet lekker, zijn andere dan die ik gewend was. Ik bak mijn brood ook zelf dus mij ook maar aan de broodjes gewaagd. Waren wel te eten, maar nog niet echt een succes, had mix voor luxe brood gebruikt, maar dat toch maar niet meer doen. Volgende keer andere broodmix gebruiken, Als dat gedaan is krijgen jullie vast het resultaat wel te zien.

Er zijn ook nog een paar nine patches verschenen, geen oranje want die had ik niet klaarliggen, roze en blauw is ook mooi :-)

De dag voor moederdag lag er voor mij een verrassing in de bus, een brievenbusdoosje met lekkere bonbons van dochter en haar gezin en in mijn digitale brievenbus een bon van de dikke meneer van zoon en schoondochter. Was echt wel leuk om zo verwend te worden.

Ook zag ik weer allerlei verleidingen op lapjesgebied voorbijkomen en voor deze ben ik bezweken, die zijn zo leuk voor de snowflakes, hoewel dat even op een laag pitje staat. Want ik ben nu steeds bezig aan de orange peels.

Ik heb een panel van Beatrix Potter en daar wil ik boven en onder de peels hebben, heb vast een rijtje aan elkaar gezet en er langs gelegd om te kijken hoe het stond. En het bevalt mij prima.

Nagedacht hoe ik de rand naast het panel wil en ik wilde daar vlinders omdat Jane daar zo gek op is.

En ik dacht dat ik daar een mal van accu quilt van had. Flink gezocht

en helemaal onderop van de bakken zat het, dus ik had goed gedacht. Gek is dat, dat je soms twijfelt aan hetgeen je hebt (bloos) waarschijnlijk teveel spullen.

H250 uitgestanst, framepjes van gemaakt en op de stof gestreken, malletjes van paterno voor de stof incl. naad gemaakt zodat de vlinder netjes geappliceerd kan worden zonder raw edge. Ik rijg de stofvouw om zodat Jane ook kan puzzelen met de vleugeltjes en klein beetje inspraak heeft :-).

Inmiddels liggen er weer wat lapjes klaar wat ik leuk vind combineren dus ik kan weer verder. Nog wel een achtergrondje voor de vlinderblokken aan de zijkant vinden, maar zover ben ik nog niet. Voorlopig ben ik zoet met de peels en de vlinders maken.

Ook nog 2 lapjes die ik zo gauw even niet kan combineren, maar dat komt vast wel, ze zijn zo leuk, dus nog twee andere lapjes erbij zoeken, als het niet uit voorraad is, dan even zoeken naar een bijenstofje in een of andere webwinkel en dan vind ik vast ook nog een bijpassend stofje bij de groene takjes.

Dit boek heb ik net uit en ik vind het weer een geweldig boek. Heden en verleden met romantiek en een flinke vleug spanning, die pas aan het eind kenbaar wordt gemaakt. Ik wilde echt niet stoppen met lezen, wilde zo graag weten hoe het afloopt.  Echt een aanrader als je van die stijl houdt.

De boekbeschrijving is weer van de dikke meneer.

Het schitterende, imposante huis dat boven op een klif in Cornwall staat, betekent voor elk van de drie vrouwen van de familie Trewin iets anders.

Voor Joan was het een paradijs toen ze er in de jaren zestig woonde, pasgetrouwd en dolgelukkig. Maar het huwelijk eindigde in een nooit opgehelderd drama. Diana, haar dochter, droomt nog steeds van haar jeugd in het mooie huis: de weidse blauwe hemel, de kamers vol boeken, de feesten en het geluid van de zee aan het einde van het pad. Maar alle familieleden die ze zo liefhad, zijn door oude geheimen van elkaar vervreemd. Voor kleindochter Lottie betekent het huis een veilige haven waar ze zichzelf en haar gebroken hart wat rust kan gunnen.
Maar wanneer de drie generaties vrouwen bij elkaar komen in het oude familiehuis, kan het tragische verleden niet langer verborgen blijven en beleven ze een zomer die hun leven voorgoed zal veranderen.

Dit boek heb ik ook gelezen en het is een prachtig boek. Weerspiegelt de tijd in Nederland, vooral van de Joodse mensen, tussen 1940 - 1945 onder de overheersing van de nazi's. 

'Hoelang mag ik blijven?' van Wendy Geuverink is een waargebeurd verhaal over aanpassen, volhouden en verzet

Truus van Zuiden is zestien jaar als ze in de oorlog moet onderduiken omdat ze Joods is. In tweeënhalf jaar tijd verblijft ze op dertien verschillende adressen in Nederland. Ze woont in huis bij gereformeerden, katholieken, verzetsmensen en zelfs bij NSB'ers. In elk gezin past Truus zich onmiddellijk aan. Je moet lief zijn, nooit je stem verheffen en goed meehelpen want je leven hangt ervan af. Haar moeder wordt tijdens de onderduik verraden en gedeporteerd naar Auschwitz. Ondertussen wordt Truus steeds vindingrijker en neemt ze zelfs deel aan het verzet. Na de bevrijding blijkt niet iedereen in Hoogeveen blij met de terugkeer van hun Joodse stadgenoten. Truus probeert ondanks de verliezen en de tegenstand uit alle macht haar leven weer op te bouwen.

'Het laatste jaar van de oorlog' van Susan Meissner is een historische roman over een Amerikaans meisje dat in 1943 met haar familie in een interneringskamp in Texas belandt.

Iowa, 1943. De veertienjarige Elise Sontag leidt een heel normaal leven, totdat haar vader wordt opgepakt op verdenking van nazisympathieën. Het gezin belandt in een interneringskamp in Texas. Beroofd van alles wat haar dierbaar is, raakt Elise bevriend met de Japans-Amerikaanse tiener Mariko. Achter het prikkeldraad dromen de meisjes van een toekomst als vrije jonge vrouwen.

Als Elise en Mariko allebei worden uitgezet, beloven ze elkaar weer te ontmoeten als ze 18 zijn. Maar het leven loopt anders. Elise komt met haar familie in het door de oorlog verwoeste Stuttgart terecht. Haar briefwisseling met Mariko loopt al snel spaak. Pas vele decennia later, wanneer de dementie aan haar herinneringen begint te knagen, besluit Elise naar Mariko op zoek te gaan voor het te laat is.