Jane is gek op de filmpjes van Larva, vooral die van larva island. En omdat ze gezien had dat er knuffels van zijn wilde ze die graag hebben, heel erg graag. Ik heb mijn breinaaldjes gepakt en een garen dat bovenop lag en heb een poging gedaan, hier ben ik al een eind op weg.
En zo verschijnt de eerste larva, die niet helemaal goedgekeurd was want hij leek niet helemaal op de "echte" larva's , maar ik wist wel hoe ik ze nu moest breien .
Toen kwam de tweede larva en die had iets op zijn hoofd, dacht eerst dat het een blaadje was. Maar na het filmpje nog eens bekeken te hebben een schild van een schildpad. Ook mis, het bleek een masker te zijn.
Tijdens het breien goed nagedacht en gelukkig bestaat er vilt en toen ik dat aan het maken was, nagedacht hoe ik het vast moest krijgen, Was makkelijk, een stuk elastiek door het bovenste deel heen aan de voorkant door het vilt steken, en dan aan de uiteinden een paar knoopjes leggen. En voila... het masker zit en kan omhoog geschoven worden.
Toen kwam de rode larva aan de beurt en die heb ik afgemaakt toen ze bij ons was en die wilde ze niet meer loslaten, dus dan zo maar de foto gemaakt. :-)
De baby wilde ze ook heel graag, maar dan moesten ook de oren er op. Ik weer filmpje kijken en het ding had helemaal geen oren, maar ze bedoelde de voelsprieten. Ik wilde geen ijzerdraad of zoiets hards, dus dan maar een i-cord met wat meerderingen bovenin en dat lukte. Wel verteld dat het voelsprieten waren, maar ze zag ze nog steeds aan oren. Ze heeft een salamo's oordeel geveld en ze noemt ze nu voelsprietoren. Grappig de oplossingen die de kinderen er van maken.
De gele met oranje had ik nog niet, dus ook die maar gebreid en het staat niet op de foto, maar het ding heeft een hele lange tong, die was ik vergeten en is er later nog aangezet :-)
Eigenlijk kan ze ze niet allemaal meer dragen dus opperde ik om er een tas bij te maken en toen zei Jane's papa dan wel in de vorm van de meeuw. Ik weer filmpje kijken en ik heb gezien hoe die er uit ziet en ik doe een poging, inmiddels al een paar keer opnieuw begonnen en ik geloof dat ik nu aardig goed zit. De nek wordt wel een stuk korter ander wordt het zo'n raar wiebelig ding, nu zoiets als een kippennekje :-) in gedachten, dus dit wordt vervolgd.
Mijn actifry had het begeven en ik moest iets anders en het is een Airfryer geworden en op zoek naar baktijden en zo, kwam ik dit bakboek, gratis te downloaden tegen.
Op blz. 95 geloof ik stond een heel makkelijk recept van een soort koek met alleen een blikje gecondenseerde melk en kokos. Ik houd soms van makkelijke recepten dus heb ik dat geprobeerd, maar dan wel een hele koek in plaats van kleintjes. Een bakvorm bekleed met bakpapier, mengsel er in, tijd ingesteld en toen ik het er uit haalde zag het er prima uit.
Maar toen ik de koek omdraaide om het bakpapier er af te halen was het nog niet gaar, gelukkig draai ik altijd iets om op een schoon vel bakpapier dus het kon zo nog even een paar minuten terug de fryer in.
Het was net aan gaar en in blokjes gesneden. Jeee wat is dat zoet zeg, het glazuur springt spontaan van je tanden. Dit krijgt van mij geen herhaling, ook niet helemaal opgegeten, te zoet voor ons.
Op facebook kwam ik bij een bevriende webshop een workshop met materiaalpakketje van dit leuke karretje tegen en heb ik aangeschaft met een aantal miniatuurtjes van resin en hout.
De miniatuurtjes hoeven alleen nog maar geverfd te worden en kunnen dan zo op en in de kar geplaatst worden.
Ook een close-upje van de inhoud van de kar. Het is dat het nog zo warm is, anders was ik meteen begonnen, de lijm staat al klaar, nog even de dozen met verf opzoeken en als het wat koeler is, meteen beginnen. (voor de buitenlandse lezeressen, Sun verstuurd ook naar het buitenland).
Vrijdag was Jane weer bij mij en 's morgen rond 10 uur eet ze altijd iets van fruit, zacht fruit of een appel. Vandaag had ik watermeloen in een fruitpot van M.e.p.a.l met een vorkje. Ze eet daar altijd graag uit want het is oma's pot :-). Ik geef haar de pot, lekkere koud uit de koelkast en ze had er gewoon geen trek in. Ze geeft de pot aan mij terug en ik zeg: Oh dan eet ik die vanmiddag of vanavond wel op.
Nee, dat was niet de bedoeling want ze nam de pot wel mee naar mama, die vind watermeloen ook zo lekker. Tja dus niet voor oma.
De pot is vergeten toen ze door papa opgehaald werd, dus de watermeloen was toch voor oma :-).
Toen schoonzoon bij zoonlief was met Jane en de hele bubs larva's, kwam dochter ook na haar werk daar naar toe. Bleven daar gezellig eten. Toen het tijd was om naar huis te gaan heeft dochter de larva's in haar tas gedaan en papa heeft Jane in zijn auto gezet en toen naar huis, ieder in zijn eigen auto. Bleek een probleem want Jane werd een beetje hysterisch want ze had de larva's vergeten. Niet tot bedaren te krijgen dus onderweg gestopt en de larva's overgeheveld. Fijn dat ze er blij mee is, maar zo blij.... hadden we niet kunnen denken.
Lezen doe ik ook nog steeds en het tweede deel van de Bron heb ik nu uit.
Van een afstandje lijkt het een alledaags boerengezin met een heel
gewoon leven. Maar buiten het erf van deze vredige boerderij heerst de
duisternis.
Fallon Swift is bijna dertien en weet nauwelijks
hoe de wereld er vroeger uitzag. De stad waar haar ouders ooit woonden
is sinds het uitbreken van de Plaag een ruïne, opgeëist door de natuur.
Slechts een enkeling waagt zich buiten, waar gangs de dienst uitmaken.
Op mensen met bijzondere gaven, zoals Fallon, wordt gejaagd. Toch zal ze
haar veilige thuis moeten verlaten. Fallon is De Ene, en het is slechts
een kwestie van tijd tot haar ware identiteit aan het licht komt. Als
ze blijft, brengt ze niet alleen zichzelf, maar haar hele familie in
gevaar.
Fallon vlucht naar een schuilplaats in het bos. Daar
bereidt de eeuwenoude Mallick haar voor op de toekomst. Ze krijgt
gevechtstraining, bestudeert oude geneeswijzen en leert krachten te
gebruiken waarvan ze het bestaan nooit had vermoed. Als de tijd daar is,
zal ze een zwaard oppakken en vechten. Want alleen als Fallon haar lot
aanvaardt, kan de wereld weer de oude worden.
Aan het derde deel ben ik inmiddels weer begonnen, zo spannend. De beschrijvingen zijn weer van de dikke meneer.
Nadat de ziekte die bekend staat als "de Plaag' de beschaving heeft
vernietigd, is magie gemeengoed geworden. Fallon Swift heeft haar jonge
jaren gespendeerd aan het bestuderen van deze magie. Ze zal niet rusten
voordat ze degenen heeft bevrijd die eindeloos zijn opgejaagd en
geteisterd door de regering of de fanatieke Strijders voor Zuiverheid.
Gesterkt
door de band die ze deelt met haar medestrijder Duncan, is Fallon er al
in geslaagd om velen in veiligheid te brengen. Nu moet ze hen helpen
genezen en ervoor zorgen dat ze het licht en vertrouwen in zichzelf
herontdekken. Ze heeft haar zinnen gezet op niets minder dan het bolwerk
van de vijand, en moet proberen het mystieke schild dat hen ooit
allemaal beschermde te herstellen. Maar hoewel Fallon vanaf haar
geboorte al De Ene is geweest, is ze nog steeds in haar eentje – en als
ze wordt geconfronteerd met een oude aartsvijand zal ze een heel leger
nodig hebben.
