Bijdehandje

Jane in actie, lekker cola voor mama aan het maken. Zal mama erg blij mee zijn :-) Water en aarde, blijft heerlijk om mee te kledderen. Hoewel de handjes vaak afgespoeld moeten worden want van vieze handjes houdt Jane niet :-)
Jane was twee weken geleden weer een paar dagen overdag bij ons en ik heb gemerkt dat ze beter drinkt als ze wat zoutjes 's middags krijgt. Als het warmer weer wordt zal dat wel beter gaan. Maar vrijdag was ze ook bij ons en hadden zij en ik trek in een bakje frietsticks, lekker zout ;-). Pak 2 bakjes en doe daar de frietstickjes in en breng ze naar binnen. Geef 1 bakje aan Jane en zet het andere bakje bij mijn stoel neer. Ik loop terug naar de keuken want ik was daar nog even bezig. Komt Jane met haar lege bakje en zet het op het aanrecht. Ik vraag aan haar, zal ik er nog wat in doen? Nee hoeft niet oma. En terwijl ze weer naar de kamer loopt hoor ik haar zeggen,: Ik neem jouw bakje wel oma.
:-) :-) :-).
Paar dagen later, na het vorige weekend was  ze weer bij ons en wilde ze een zakje zoutjes een half uur voor het eten. En dat kreeg ze niet. En ze werd nijdig en zei boos: Ik wil het.
Mijn reactie was meteen: Kinderen hebben nog niets te willen.
Waarop ze nog bozer kijkend zei: Kinderen hebben wel niets te willen.
En dat allemaal met een H in plaats van de R omdat ze die nog niet goed kan zeggen :-)
En probeer dan maar eens serieus te blijven :-) .

Zag dat ik wel een flink stuk terug in de tijd moet, alweer weken geleden toen het koningsdag was. Dit jaar thuis bij de buis en geen tompoezen van de warme bakker.  Dus dan maar zelf maken, bladerdeegplakjes in de oven, tompoezen gevuld met Zwitserse room en oranje glazuur erop, was alleen het streepje slagroom vergeten, maar zonder smaakten ze ook prima.

Omdat mijn boodschappen 's avonds bezorgd worden vind ik de broodjes die ik in het begin mee bestelde niet lekker, zijn andere dan die ik gewend was. Ik bak mijn brood ook zelf dus mij ook maar aan de broodjes gewaagd. Waren wel te eten, maar nog niet echt een succes, had mix voor luxe brood gebruikt, maar dat toch maar niet meer doen. Volgende keer andere broodmix gebruiken, Als dat gedaan is krijgen jullie vast het resultaat wel te zien.

Er zijn ook nog een paar nine patches verschenen, geen oranje want die had ik niet klaarliggen, roze en blauw is ook mooi :-)

De dag voor moederdag lag er voor mij een verrassing in de bus, een brievenbusdoosje met lekkere bonbons van dochter en haar gezin en in mijn digitale brievenbus een bon van de dikke meneer van zoon en schoondochter. Was echt wel leuk om zo verwend te worden.

Ook zag ik weer allerlei verleidingen op lapjesgebied voorbijkomen en voor deze ben ik bezweken, die zijn zo leuk voor de snowflakes, hoewel dat even op een laag pitje staat. Want ik ben nu steeds bezig aan de orange peels.

Ik heb een panel van Beatrix Potter en daar wil ik boven en onder de peels hebben, heb vast een rijtje aan elkaar gezet en er langs gelegd om te kijken hoe het stond. En het bevalt mij prima.

Nagedacht hoe ik de rand naast het panel wil en ik wilde daar vlinders omdat Jane daar zo gek op is.

En ik dacht dat ik daar een mal van accu quilt van had. Flink gezocht

en helemaal onderop van de bakken zat het, dus ik had goed gedacht. Gek is dat, dat je soms twijfelt aan hetgeen je hebt (bloos) waarschijnlijk teveel spullen.

H250 uitgestanst, framepjes van gemaakt en op de stof gestreken, malletjes van paterno voor de stof incl. naad gemaakt zodat de vlinder netjes geappliceerd kan worden zonder raw edge. Ik rijg de stofvouw om zodat Jane ook kan puzzelen met de vleugeltjes en klein beetje inspraak heeft :-).

Inmiddels liggen er weer wat lapjes klaar wat ik leuk vind combineren dus ik kan weer verder. Nog wel een achtergrondje voor de vlinderblokken aan de zijkant vinden, maar zover ben ik nog niet. Voorlopig ben ik zoet met de peels en de vlinders maken.

Ook nog 2 lapjes die ik zo gauw even niet kan combineren, maar dat komt vast wel, ze zijn zo leuk, dus nog twee andere lapjes erbij zoeken, als het niet uit voorraad is, dan even zoeken naar een bijenstofje in een of andere webwinkel en dan vind ik vast ook nog een bijpassend stofje bij de groene takjes.

Dit boek heb ik net uit en ik vind het weer een geweldig boek. Heden en verleden met romantiek en een flinke vleug spanning, die pas aan het eind kenbaar wordt gemaakt. Ik wilde echt niet stoppen met lezen, wilde zo graag weten hoe het afloopt.  Echt een aanrader als je van die stijl houdt.

De boekbeschrijving is weer van de dikke meneer.

Het schitterende, imposante huis dat boven op een klif in Cornwall staat, betekent voor elk van de drie vrouwen van de familie Trewin iets anders.

Voor Joan was het een paradijs toen ze er in de jaren zestig woonde, pasgetrouwd en dolgelukkig. Maar het huwelijk eindigde in een nooit opgehelderd drama. Diana, haar dochter, droomt nog steeds van haar jeugd in het mooie huis: de weidse blauwe hemel, de kamers vol boeken, de feesten en het geluid van de zee aan het einde van het pad. Maar alle familieleden die ze zo liefhad, zijn door oude geheimen van elkaar vervreemd. Voor kleindochter Lottie betekent het huis een veilige haven waar ze zichzelf en haar gebroken hart wat rust kan gunnen.
Maar wanneer de drie generaties vrouwen bij elkaar komen in het oude familiehuis, kan het tragische verleden niet langer verborgen blijven en beleven ze een zomer die hun leven voorgoed zal veranderen.

Dit boek heb ik ook gelezen en het is een prachtig boek. Weerspiegelt de tijd in Nederland, vooral van de Joodse mensen, tussen 1940 - 1945 onder de overheersing van de nazi's. 

'Hoelang mag ik blijven?' van Wendy Geuverink is een waargebeurd verhaal over aanpassen, volhouden en verzet

Truus van Zuiden is zestien jaar als ze in de oorlog moet onderduiken omdat ze Joods is. In tweeënhalf jaar tijd verblijft ze op dertien verschillende adressen in Nederland. Ze woont in huis bij gereformeerden, katholieken, verzetsmensen en zelfs bij NSB'ers. In elk gezin past Truus zich onmiddellijk aan. Je moet lief zijn, nooit je stem verheffen en goed meehelpen want je leven hangt ervan af. Haar moeder wordt tijdens de onderduik verraden en gedeporteerd naar Auschwitz. Ondertussen wordt Truus steeds vindingrijker en neemt ze zelfs deel aan het verzet. Na de bevrijding blijkt niet iedereen in Hoogeveen blij met de terugkeer van hun Joodse stadgenoten. Truus probeert ondanks de verliezen en de tegenstand uit alle macht haar leven weer op te bouwen.

'Het laatste jaar van de oorlog' van Susan Meissner is een historische roman over een Amerikaans meisje dat in 1943 met haar familie in een interneringskamp in Texas belandt.

Iowa, 1943. De veertienjarige Elise Sontag leidt een heel normaal leven, totdat haar vader wordt opgepakt op verdenking van nazisympathieën. Het gezin belandt in een interneringskamp in Texas. Beroofd van alles wat haar dierbaar is, raakt Elise bevriend met de Japans-Amerikaanse tiener Mariko. Achter het prikkeldraad dromen de meisjes van een toekomst als vrije jonge vrouwen.

Als Elise en Mariko allebei worden uitgezet, beloven ze elkaar weer te ontmoeten als ze 18 zijn. Maar het leven loopt anders. Elise komt met haar familie in het door de oorlog verwoeste Stuttgart terecht. Haar briefwisseling met Mariko loopt al snel spaak. Pas vele decennia later, wanneer de dementie aan haar herinneringen begint te knagen, besluit Elise naar Mariko op zoek te gaan voor het te laat is.