Nog meer lappenpraat, tuinwerk en een blooper

 

Er kwamen pyramides bij, beetje herfst en wat kerststofjes tussendoor.

Nog meer kerststofjes, lekker stempelen met een restje wat over was van een charmpack. Er was al wat in geknipt, maar er kon toch nog een pyramide uit en dan er achter komen dat er verkeerd gestempeld was. Met wat donkerder stempelinkt overnieuw en dan hopen dat de verkeerde stempels niet teveel doorschijnen. 

En gelukkig viel het mee, niet veel van te zien.

Nog wat kerst en vogeltjes.

De wallet komt goed van pas om de gestempelde en geknipte lapjes voor de pyramides in te doen.

De star in a hexagon gaat ook goed, heb er al drie af, de vierde is in de maak en de vijfde ligt klaar.

Dit is het gedeelte achter de put langs het pad en dat moet weer leeg, Het is mijn favoriete plek om zomers te zitten, maar door allerlei omstandigheden is daar niet meer gemaaid.  Het is inmiddels vol gegroeid met fluweelbomen, bramen en ander groen spul. 

Dit is een foto vanaf de heg richting klompenhok, wat nu weer goed te zien is. Het bankje waarop ik graag zit staat er nog, maar het was al slecht en is nu helemaal ingestort.

Afgelopen zaterdag is er flink huisgehouden in de knotwilg achter de keuken, meer op de hoek achter onze badkamer. Schoonzoon heeft zich weer uitgeleefd en alle takken van de wilg zijn er weer afgezaagd. Net op tijd klaar, daarna heeft het geregend en volgens mij regent het nog steeds :-) 

Opruimen van de takken en takjes komt nog wel, we kunnen de schuur en het huisje achterom in, de auto kan nog op zijn eigen plekje geparkeerd worden. Alleen de auto kan niet meer helemaal naar achteren om de boodschappen uit te laden, moeten dan wel een stukje lopen/sjouwen. Komt ook wel weer goed.

En dan nu de beloofde blunder.

In de zomervakantie heeft Jane van haar papa en mama allemaal dino's gekregen uit de blauw met gele winkel. Paar weken later ging de wasmachine kapot, de rubberen ring was helemaal naar binnen gezogen tijdens het leegpompen en centrifugeren. En Jane had zo'n leuke knuffel gezien. Geloof ik dat ik het al hier verteld had, maar doe het voor alle zekerheid nog maar een keer. Dochter wilde er geen knuffels meer bij, dus ik mag er geen een meer kopen of breien, hoe lief Jane ook keek. Nou ok, geen probleem. Komt dochter afgelopen week met een tas met 5 dino's in verschillende grootte en of ik die wilde wassen, want dat ging bij haar in de wasmachine niet goed. Nou dan was ik die dino's toch. Gedaan, zelfs 2 keer, want ze roken na de eerste keer wassen niet zo lekker. Na de tweede keer met extra water was het een stuk beter. Achteraf twijfelde ik nog of ik wel wasmiddel de eerste keer had gebruikt. Het was een nogal druk dagje. De dino's binnen op het wasrek gelegd om te drogen en dag later (vrijdag) Jane gewoon uit school gehaald, wilde natuurlijk meteen met de dino's spelen, dus 2 dino's gegeven om mee te spelen, rest nog op het rek laten liggen. Eerst kwam papa en dronk een flesje bier, kwartiertje later kwam mama en ik deed de dino's in de tas en zei dat ik niet zeker wist of ze al goed droog waren, dus dat ze weer thuis uit de tas moesten. Ik zie dochter naar mij kijken en ze zegt: Heeft Jane ze dan gezien. Ik zeg: Ja natuurlijk, ze lagen op het wasrek te drogen. Dochter was niet blij, want ze waren bestemd voor 5 dec. Dus ik zeg: Waarom ben je dan niet duidelijker geweest. Nou ja, Jane had leuke dino's om mee te spelen. Komen ze thuis en Jane pakt de tas uit, (hoorde ik van schoonzoon) zegt ze: Allemaal van oma gekregen.

Tja, snap zelf eigenlijk niet dat ik het niet doorhad, maar niks meer aan te doen. Leuk verhaal voor later :-) 

Boeken heb ik ook gelezen. Deze vond ik erg leuk om te lezen, heel veel heden en klein beetje verleden. Echte feelgoodroman waar je doorheen vliegt. Beschrijvingen zijn weer van de dikke meneer.

Het koetshuis van Karin Quint is het eerste deel in de nieuwe feelgoodserie over Rosaville, een landgoed vol romantiek, geheimen en grandeur.

Historica Laura woont op het schitterende Rosaville, een landgoed met verhalen in alle hoekjes. Wanneer haar dementerende oma haar vertelt over een onbeantwoorde liefde, duikt Laura in de geschiedenis van het koetshuis op het landgoed. Waarom is die plek zo belangrijk voor haar grootmoeder? Terwijl Laura steeds meer te weten komt over wat er in het koetshuis is gebeurd, wordt ze zelf ook verliefd op Tom. Maar ook bij Laura lijkt het mis te gaan, want Tom heeft geheimen – en niet alleen voor haar… Wat Laura nog niet weet is dat in het koetshuis alles samenkomt, niet alleen in het verleden, maar ook in het nu!

In deze ben ik net in begonnen ik heb, dacht ik, nog nooit iets van haar gelezen, lijkt mij leuk en voorlopig leest het lekker weg.

Een nieuwe start in een oud landhuis. Maar dan valt de eerste dode.

Nadat Rens haar verloofde voor het altaar liet staan omdat hij vreemdging, verdween hij spoorloos. Ze richt zich volledig op de renovatie van een vervallen landhuis. Dorpsbewoners waarschuwen haar dat de state vervloekt is, en dat er onverklaarbare dingen gebeuren, maar Rens gelooft niet in fabels en geesten. Dan wordt het lichaam van haar ex gevonden op het terrein van de state. Als vlak bij het landhuis nog meer doden vallen terwijl Rens in de buurt is, wordt ze het middelpunt van het politieonderzoek.
Ondertussen blijven de vreemde, angstaanjagende gebeurtenissen in de state elkaar opvolgen. Maar Rens weigert zich bang te laten maken, en gaat op zoek naar antwoorden. Wie probeert haar bang te maken? Of zijn er andere krachten aan het werk?

Nog steeds in de lappenmand met lapjes.

Er kwam weer een leuk project voorbij, de pyramides. Dit is de eerste en meteen al op de kop :-).  Geen beginnersgeluk, maar zoals Judith al zei, als je eronder ligt zie je het niet. :-).

Er kwamen nog meer pyramides aan, ik heb er al een aantal, de achtergrondstof heb ik ook, gekozen voor de pindots in de kleur camelia.

Even een overzicht gemaakt zodat ik er zeker van ben dat de kleur goed gekozen is en ja hoor, ik ben er blij mee.

Via facebook kwam er een klein tussendoortje. Ik zag deze quilt-as-you-go mallen en ik vond het erg leuk.

Een start gemaakt voor een kleedje voor op de tafel, lapjes komen van een charmpack holly woods.

Het ruimt ook meteen de resten batting op, allemaal afgeknipte slierten van quilts, komen nu mooi van pas. Ben hier inmiddels al met de tweede bezig, uit hetzelfde charmpack, maar nu de rode kleuren.

Ik maak ze zover klaar dat ik de randen grof kan rijgen, dan ligt het klaar met het bijpassende klosje en ander spul. Kan ik het zo pakken om de rand vast te zetten, langs de rand te quilten en daarna de hexagon en elkaar zetten.

En als het klaar is, ziet het er zo uit. Lekker groot, langs 1 rand 7 inch en over het midden van punt tot punt 14,5 inch. 

Zo ligt het op tafel, alleen vind ik het niet de goede kleur, ik ben nu in rood/oranje en geeltinten bezig.

Wordt vervolgd.

 

Verleiding

Ik zag op face-book, kan ook nieuwsbrief of op een blog zijn, deze middenstof, was weg van de blokken, mallenset besteld met de stof erbij en er kwam al gauw een blok.

Een tweede kwam er bij, hoewel ik deze iets minder vind, te drukke stof met de vogels, maar och zo een er tussen door kan wel.

Kijk, dit mallensetje hoort erbij, lijkt heel anders dan op het plaatje staat. heb ik bij https://www.petraprinspatchwork.com/a-60538909/petra-prins/dutch-tile-quilt-template-set/ haar besteld, de stof heet pastorale.

En de blokken die staan bij https://kijkdaaris.blogspot.com/2020/06/hoe-soms-iets-begint.html

daar zag ik ook waar het vierkantje voor nodig was. Soms zie je iets gewoon niet :-).

Dus het werd een flinke verleiding en terwijl ik aan het tweede blok bezig was, bedacht ik ineens iets, ik had nog een heleboel stof met kerstplaatjes, vrij groot. 

Opgezocht en vast wat geknipt en dan als het klaar is heb ik vijf blokken. Van de wybers heb ik heel veel stof dus dat is een mooie basis, blijf het leuke stof vinden, die versierde dennentakjes. 

Maar genoeg gespeeld, nu weer als een haas aan de quilt voor Jane verder.

Allemaal lapjes

Deze lap had ik besteld en kwam vorige week eindelijk binnen. Het was bestemd als achtergrond voor de snowflakes.

Maar na er eens goed naar gekeken te hebben, er een paar snowflakes opgelegd, nee, dat was het toch niet. Ik werd er niet blij van, het wordt wel een mooi achterkantje voor de snowflake quilt.

Voor de quilt met het panel en de peels heb ik dit achterkantje en het is 150 breed en ruim 2 meter lang, dus voor een quilt van 140 x 200 moet dit lukken, voor de breedte wel een beetje zuinig en precies werken, maar dat zal wel gaan, wil het meteen als bies gebruiken dus wordt een hele smalle bies aan de voorkant. Vouw het van de achterkant dan naar voren, doe ik vaker en bevalt mij prima, wel natuurlijk de zelfkant er af knippen anders kan het gaan trekken.

Dit stofje kwam ook binnen en is bestemd als ondergrond voor de vlinders.

Ik heb er een paar opgelegd en ik wordt hier zo blij van. Moet nog even kijken of het echt wel bij het middenstuk past, maar nog niet helemaal klaar met de peels aan de onderkant zetten. Als dat er aan zit, nog eens goed meten en dan even bekijken of ik er nog een rijtje peels bij maak aan de bovenkant.

Ben van de week niet echt opgeschoten met lapjes naaien, ik heb vorige week 4 dagen op Jane gepast en dat heb ik wel gevoeld. Gelukkig is ze vandaag weer voor het eerst naar de opvang en hoef ik deze week maar 2 dagen op te passen. Ik heb ook nog zat achterstallig werk in de tuin, het groeit nu als een tierelier. Op sommige plekken kan ik niet eens meer normaal lopen, overal is de braam opgeschoten, dus dat wordt weer even hard werken daar. Maar als dat weer gebeurt is kan manlief er weer bij met de maaier en dan ziet het er weer netjes uit (hoop ik :-)  ).

Vorige week toen Jane hier was, was ik even bezig in de kamer, Jane liep een beetje rond en ineens kwam ze naar mij toe en zei: Kijk oma ik heb eieren gevonden.

Eerst wist ik niet eens waar ze het over had en zei (zonder te kijken) waar heb je die dan gevonden en wat voor eieren zijn het. 

Kreeg als antwoord terug: Lekkere eieren oma.

Ik kijk naar haar en zie dat ze een pakje chocolade eieren (met een verrassing er in) uit mijn keukenla had gehaald.  Het was wel de la waar alle lekkere dingen in zitten, de snoepla dus :-) Toch maar even verteld dat ze niet zo maar zonder te vragen in mijn la mocht zitten en zeker er geen dingen uithalen. Het ei heeft ze even niet gekregen. 's Middags na toestemming van mij natuurlijk wel. Maar toch…. je moet er niet aan denken dat ze overal maar kastjes en laden bij iedereen opentrekt in de hoop dat ze wat lekkers tegenkomt .

Negen maanden geleden verliet Mark Taylor Cedar Cove halsoverkop om een fout uit zijn verleden te herstellen. Hoewel Mark eindelijk zijn liefde aan haar heeft verklaard, weet de eigenaresse van Rose Harbor, Jo Marie Rose, niet zeker of hij ooit nog terugkomt. Ze is echter vastberaden om naar de toekomst te kijken, en begint weer te daten. Ze vindt gezelschap in een huurster die ook een nieuw hoofdstuk in haar leven begint.

Emily Gaffney, een jonge lerares, herstellende van haar tweemaal gebroken hart, verblijft in de bed & breakfast tijdens haar zoektocht naar een eigen huis. Ze heeft de hoop om ooit te trouwen opgegeven en nu droomt ze ervan kinderen te adopteren. Emily heeft een oogje op een bijzonder huis, waar genoeg plek voor hen zou zijn, maar de eigenaar ervan is ontzettend onbeleefd. Toch groeit hun lastige relatie uit tot een vriendschap. En misschien zelfs wel meer dan dat…

Dit boek heb ik gelezen, deel vijf in de Rose Harbour serie. Dacht dat ik het al eens gelezen had, maar kwam het tegen op mijn e-reader en nee, was het denk ik vergeten :-). Soms heb ik ineens zoveel boeken die ik wil lezen, dat er wel eens eentje tussendoor slipt. En dan nog even een antwoord op de vraag dat ik wel heel veel lees en ja ik lees veel, maar van de vorige logjes heb ik ze niet allemaal in 1 week gelezen, er zaten er ook bij die ik heb gelezen in de maanden dat ik niets op mijn blog heb gezet dus...... het valt mee :-)  De beschrijvingen zijn weer van de dikke meneer. 

Inmiddels heb ik de trilogie van Nora Roberts: De Bron compleet en ben in het eerste deel begonnen.

Het begin kwam op 1 binnen op The New York Times bestsellerlijst. Het begon allemaal op oudjaarsavond. De ziekte kwam plotseling en verspreidde zich snel. De angst verspreidde zich nog sneller. Binnen een paar weken viel alles uiteen: het elektriciteitsnet haperde, de overheid en rechtsstaat vielen om, en meer dan de helft van de wereldbevolking was dood. Waar orde was, is nu chaos. Waar de macht van wetenschap en technologie afbrokkelt, komt magie in hun plaats. Soms goede, zoals de magie die Lana Bingham gebruikt in de loft waar ze met haar geliefde Max woont. Soms ondenkbaar kwade magie, die overal kan huizen – om de hoek, in stinkende tunnels onder de rivier – of in degenen van wie je het meest houdt. Met niemand om te vertrouwen behalve elkaar, ontvluchten Lana en Max het vernielde New York. Ze zijn niet de enigen. Over het hele land proberen reizigers naar het westen te vluchten. Maar in een wereld van overlevenden waar iedere vreemde een vriend of vijand kan zijn, weet niemand precies waar ze naartoe vluchten, of waarom. En er wacht hen een doel dat hun levens, en de levens van alle overlevenden, voorgoed zal veranderen. Het einde is gekomen. Nu gaat het beginnen.

 Het begin zit vol hartverscheurende verliezen, ijzingwekkende ontsnappingen en afgrijselijke gevechten. Pak een warme kop thee, kruip met dit boek op de bank en bid dat jij een van de overlevenden bent.' The Washington Post.

Genieten

De foto's heb ik gemaakt van het beeldscherm van de camera, die op het erf gericht staat,  dus slechte kwaliteit. Ik weet dat het anders kan, eerst op USB stick en dan de USB stick weer in de computer, maar teveel gedoe, dus dan zo maar, gaat sneller.
Jane was lekker aan het spelen in de tuin en de tuinslang met sproeier lag er nog, er stond nog waterdruk op.

Jane heeft een hele tijd met het ding in haar hand gezeten, geen idee hoe het werkte.

En ineens een doucheje, heel kort, even later weer.

En ja hoor ze weet hoe het moet. De mannen hadden het niet in de gaten tot ze ineens met de sproeier achter de heg vandaan kwam. Ik was binnen bezig :-)

Geen probleem meer, lekker rondsproeien.

Nog even de papieren tas met aanmaakhoutjes in veiligheid brengen en huppekee lekker sproeien.

Ik heb gekeken op het filmpje van de camera, konden we goed zien, ook het beginnetje dus en zo'n 20 minuten zoet geweest. De mannen zagen alleen haar rug, vandaar dat ze het eerst niet in de gaten hadden.

Witte broodjes gebakken in een cupcake vorm, van onder te smal en te hoog, dus eet niet makkelijk, iets anders proberen.

De maisbroodjes op een bakplaat die ik kan inschuiven dus op de kleinste stand, eigenlijk weer een beetje te plat, dus dat is het ook niet. Ga nog even zoeken of ik soms nog rechthoekige schalen heb ergens. Morgen maar eens op zolder rondspitten, daar staan ook nog bakplaten, ik dacht voor busbroodjes of misschien tulband vormpjes. lijkt ook wel leuk. Maar eens kijken wat ik kan vinden.

Een rijtje orange peels, er zijn er voor 1 rijtje zoals hier getoond, 24 stuks nodig.

Ik heb papieren malletjes voor 107 stuks, ik heb er zonder papieren malletje 4 bijgemaakt en het totaal staat nu op 111 stuks. Ben ze nu per 2 aan het in elkaar naaien en heb al een behoorlijke stapel. Voor 2 rijen boven en 2 rijen onder, heb ik er dus 96 nodig en heb er dan 15 losse lapjes met een peel over. Ik zie wel hoe het met de maat uitkomt van het totaal of ik er over houd of er nog wat bijmaak. Dat komt dus nog.

De vlinders gaan ook lekker, kijk eens hoe leuk met de lapjes combineren, vind ik en Jane natuurlijk ook, die heeft inspraak :-).

En er kwamen en nog 3 bij, samen met Jane uitgezocht, want aardbeitjes horen erbij, want die vind Jane zo lekker, zoals ze dan zegt :-) .

Gelezen heb ik ook, de beschrijving is wederom van de dikke meneer en deze heb ik jammer genoeg al uit.

Het leven van Posy Montague staat in het teken van de natuur: als kind ving ze vlinders met haar vader, ze was de eerste vrouwelijke student plantkunde aan Cambridge en tegenwoordig is ze altijd te vinden in haar prachtige tuin. Maar het bijbehorende landhuis van haar familie raakt in verval, en Posy moet de pijnlijke beslissing nemen het landgoed te verkopen.

Dan keert Posy's eerste liefde, Freddie, terug in haar leven. Vijftig jaar geleden brak hij haar hart, maar nu zoekt hij weer contact. Welk geheim draagt hij met zich mee? En wat heeft het statige landgoed van Posy's familie daarmee te maken?

En deze ligt al op mij te wachten.

Alexandra gaat op zoek naar de afkomst van haar moeder, die geadopteerd was. Het spoor leidt naar Shanghai, waar in 1939 de Joodse vluchtelinge Romy en haar buurmeisje Li de beste vriendinnen werden…

'Een ketting van jade' van Kirsty Manning is een verhaal met een gelaagd plot, vol levensechte personages en een allesomvattende liefde.' - Heather Morris, auteur van 'De tatoeëerder van Auschwitz'

Shanghai, 1939. Als de Joodse vluchtelinge Romy in het huis naast Li komt wonen, zijn de meisjes al snel onafscheidelijk. Maar de Tweede Wereldoorlog verspreidt zich als een olievlek over de wereld, en het lot is de vriendinnen niet welgezind. Melbourne, 2016. Alexandra's ouders zijn overleden toen zij nog een baby was, en haar grootouders hebben altijd gezwegen
over haar moeders afkomst. Nu haar opa op sterven ligt, vertelt hij haar eindelijk meer over het verleden. Dat is het begin van een zoektocht die Alexandra naar Shanghai voert…

Bijdehandje

Jane in actie, lekker cola voor mama aan het maken. Zal mama erg blij mee zijn :-) Water en aarde, blijft heerlijk om mee te kledderen. Hoewel de handjes vaak afgespoeld moeten worden want van vieze handjes houdt Jane niet :-)
Jane was twee weken geleden weer een paar dagen overdag bij ons en ik heb gemerkt dat ze beter drinkt als ze wat zoutjes 's middags krijgt. Als het warmer weer wordt zal dat wel beter gaan. Maar vrijdag was ze ook bij ons en hadden zij en ik trek in een bakje frietsticks, lekker zout ;-). Pak 2 bakjes en doe daar de frietstickjes in en breng ze naar binnen. Geef 1 bakje aan Jane en zet het andere bakje bij mijn stoel neer. Ik loop terug naar de keuken want ik was daar nog even bezig. Komt Jane met haar lege bakje en zet het op het aanrecht. Ik vraag aan haar, zal ik er nog wat in doen? Nee hoeft niet oma. En terwijl ze weer naar de kamer loopt hoor ik haar zeggen,: Ik neem jouw bakje wel oma.
:-) :-) :-).
Paar dagen later, na het vorige weekend was  ze weer bij ons en wilde ze een zakje zoutjes een half uur voor het eten. En dat kreeg ze niet. En ze werd nijdig en zei boos: Ik wil het.
Mijn reactie was meteen: Kinderen hebben nog niets te willen.
Waarop ze nog bozer kijkend zei: Kinderen hebben wel niets te willen.
En dat allemaal met een H in plaats van de R omdat ze die nog niet goed kan zeggen :-)
En probeer dan maar eens serieus te blijven :-) .

Zag dat ik wel een flink stuk terug in de tijd moet, alweer weken geleden toen het koningsdag was. Dit jaar thuis bij de buis en geen tompoezen van de warme bakker.  Dus dan maar zelf maken, bladerdeegplakjes in de oven, tompoezen gevuld met Zwitserse room en oranje glazuur erop, was alleen het streepje slagroom vergeten, maar zonder smaakten ze ook prima.

Omdat mijn boodschappen 's avonds bezorgd worden vind ik de broodjes die ik in het begin mee bestelde niet lekker, zijn andere dan die ik gewend was. Ik bak mijn brood ook zelf dus mij ook maar aan de broodjes gewaagd. Waren wel te eten, maar nog niet echt een succes, had mix voor luxe brood gebruikt, maar dat toch maar niet meer doen. Volgende keer andere broodmix gebruiken, Als dat gedaan is krijgen jullie vast het resultaat wel te zien.

Er zijn ook nog een paar nine patches verschenen, geen oranje want die had ik niet klaarliggen, roze en blauw is ook mooi :-)

De dag voor moederdag lag er voor mij een verrassing in de bus, een brievenbusdoosje met lekkere bonbons van dochter en haar gezin en in mijn digitale brievenbus een bon van de dikke meneer van zoon en schoondochter. Was echt wel leuk om zo verwend te worden.

Ook zag ik weer allerlei verleidingen op lapjesgebied voorbijkomen en voor deze ben ik bezweken, die zijn zo leuk voor de snowflakes, hoewel dat even op een laag pitje staat. Want ik ben nu steeds bezig aan de orange peels.

Ik heb een panel van Beatrix Potter en daar wil ik boven en onder de peels hebben, heb vast een rijtje aan elkaar gezet en er langs gelegd om te kijken hoe het stond. En het bevalt mij prima.

Nagedacht hoe ik de rand naast het panel wil en ik wilde daar vlinders omdat Jane daar zo gek op is.

En ik dacht dat ik daar een mal van accu quilt van had. Flink gezocht

en helemaal onderop van de bakken zat het, dus ik had goed gedacht. Gek is dat, dat je soms twijfelt aan hetgeen je hebt (bloos) waarschijnlijk teveel spullen.

H250 uitgestanst, framepjes van gemaakt en op de stof gestreken, malletjes van paterno voor de stof incl. naad gemaakt zodat de vlinder netjes geappliceerd kan worden zonder raw edge. Ik rijg de stofvouw om zodat Jane ook kan puzzelen met de vleugeltjes en klein beetje inspraak heeft :-).

Inmiddels liggen er weer wat lapjes klaar wat ik leuk vind combineren dus ik kan weer verder. Nog wel een achtergrondje voor de vlinderblokken aan de zijkant vinden, maar zover ben ik nog niet. Voorlopig ben ik zoet met de peels en de vlinders maken.

Ook nog 2 lapjes die ik zo gauw even niet kan combineren, maar dat komt vast wel, ze zijn zo leuk, dus nog twee andere lapjes erbij zoeken, als het niet uit voorraad is, dan even zoeken naar een bijenstofje in een of andere webwinkel en dan vind ik vast ook nog een bijpassend stofje bij de groene takjes.

Dit boek heb ik net uit en ik vind het weer een geweldig boek. Heden en verleden met romantiek en een flinke vleug spanning, die pas aan het eind kenbaar wordt gemaakt. Ik wilde echt niet stoppen met lezen, wilde zo graag weten hoe het afloopt.  Echt een aanrader als je van die stijl houdt.

De boekbeschrijving is weer van de dikke meneer.

Het schitterende, imposante huis dat boven op een klif in Cornwall staat, betekent voor elk van de drie vrouwen van de familie Trewin iets anders.

Voor Joan was het een paradijs toen ze er in de jaren zestig woonde, pasgetrouwd en dolgelukkig. Maar het huwelijk eindigde in een nooit opgehelderd drama. Diana, haar dochter, droomt nog steeds van haar jeugd in het mooie huis: de weidse blauwe hemel, de kamers vol boeken, de feesten en het geluid van de zee aan het einde van het pad. Maar alle familieleden die ze zo liefhad, zijn door oude geheimen van elkaar vervreemd. Voor kleindochter Lottie betekent het huis een veilige haven waar ze zichzelf en haar gebroken hart wat rust kan gunnen.
Maar wanneer de drie generaties vrouwen bij elkaar komen in het oude familiehuis, kan het tragische verleden niet langer verborgen blijven en beleven ze een zomer die hun leven voorgoed zal veranderen.

Dit boek heb ik ook gelezen en het is een prachtig boek. Weerspiegelt de tijd in Nederland, vooral van de Joodse mensen, tussen 1940 - 1945 onder de overheersing van de nazi's. 

'Hoelang mag ik blijven?' van Wendy Geuverink is een waargebeurd verhaal over aanpassen, volhouden en verzet

Truus van Zuiden is zestien jaar als ze in de oorlog moet onderduiken omdat ze Joods is. In tweeënhalf jaar tijd verblijft ze op dertien verschillende adressen in Nederland. Ze woont in huis bij gereformeerden, katholieken, verzetsmensen en zelfs bij NSB'ers. In elk gezin past Truus zich onmiddellijk aan. Je moet lief zijn, nooit je stem verheffen en goed meehelpen want je leven hangt ervan af. Haar moeder wordt tijdens de onderduik verraden en gedeporteerd naar Auschwitz. Ondertussen wordt Truus steeds vindingrijker en neemt ze zelfs deel aan het verzet. Na de bevrijding blijkt niet iedereen in Hoogeveen blij met de terugkeer van hun Joodse stadgenoten. Truus probeert ondanks de verliezen en de tegenstand uit alle macht haar leven weer op te bouwen.

'Het laatste jaar van de oorlog' van Susan Meissner is een historische roman over een Amerikaans meisje dat in 1943 met haar familie in een interneringskamp in Texas belandt.

Iowa, 1943. De veertienjarige Elise Sontag leidt een heel normaal leven, totdat haar vader wordt opgepakt op verdenking van nazisympathieën. Het gezin belandt in een interneringskamp in Texas. Beroofd van alles wat haar dierbaar is, raakt Elise bevriend met de Japans-Amerikaanse tiener Mariko. Achter het prikkeldraad dromen de meisjes van een toekomst als vrije jonge vrouwen.

Als Elise en Mariko allebei worden uitgezet, beloven ze elkaar weer te ontmoeten als ze 18 zijn. Maar het leven loopt anders. Elise komt met haar familie in het door de oorlog verwoeste Stuttgart terecht. Haar briefwisseling met Mariko loopt al snel spaak. Pas vele decennia later, wanneer de dementie aan haar herinneringen begint te knagen, besluit Elise naar Mariko op zoek te gaan voor het te laat is.