Bijdehandje

Jane in actie, lekker cola voor mama aan het maken. Zal mama erg blij mee zijn :-) Water en aarde, blijft heerlijk om mee te kledderen. Hoewel de handjes vaak afgespoeld moeten worden want van vieze handjes houdt Jane niet :-)
Jane was twee weken geleden weer een paar dagen overdag bij ons en ik heb gemerkt dat ze beter drinkt als ze wat zoutjes 's middags krijgt. Als het warmer weer wordt zal dat wel beter gaan. Maar vrijdag was ze ook bij ons en hadden zij en ik trek in een bakje frietsticks, lekker zout ;-). Pak 2 bakjes en doe daar de frietstickjes in en breng ze naar binnen. Geef 1 bakje aan Jane en zet het andere bakje bij mijn stoel neer. Ik loop terug naar de keuken want ik was daar nog even bezig. Komt Jane met haar lege bakje en zet het op het aanrecht. Ik vraag aan haar, zal ik er nog wat in doen? Nee hoeft niet oma. En terwijl ze weer naar de kamer loopt hoor ik haar zeggen,: Ik neem jouw bakje wel oma.
:-) :-) :-).
Paar dagen later, na het vorige weekend was  ze weer bij ons en wilde ze een zakje zoutjes een half uur voor het eten. En dat kreeg ze niet. En ze werd nijdig en zei boos: Ik wil het.
Mijn reactie was meteen: Kinderen hebben nog niets te willen.
Waarop ze nog bozer kijkend zei: Kinderen hebben wel niets te willen.
En dat allemaal met een H in plaats van de R omdat ze die nog niet goed kan zeggen :-)
En probeer dan maar eens serieus te blijven :-) .

Zag dat ik wel een flink stuk terug in de tijd moet, alweer weken geleden toen het koningsdag was. Dit jaar thuis bij de buis en geen tompoezen van de warme bakker.  Dus dan maar zelf maken, bladerdeegplakjes in de oven, tompoezen gevuld met Zwitserse room en oranje glazuur erop, was alleen het streepje slagroom vergeten, maar zonder smaakten ze ook prima.

Omdat mijn boodschappen 's avonds bezorgd worden vind ik de broodjes die ik in het begin mee bestelde niet lekker, zijn andere dan die ik gewend was. Ik bak mijn brood ook zelf dus mij ook maar aan de broodjes gewaagd. Waren wel te eten, maar nog niet echt een succes, had mix voor luxe brood gebruikt, maar dat toch maar niet meer doen. Volgende keer andere broodmix gebruiken, Als dat gedaan is krijgen jullie vast het resultaat wel te zien.

Er zijn ook nog een paar nine patches verschenen, geen oranje want die had ik niet klaarliggen, roze en blauw is ook mooi :-)

De dag voor moederdag lag er voor mij een verrassing in de bus, een brievenbusdoosje met lekkere bonbons van dochter en haar gezin en in mijn digitale brievenbus een bon van de dikke meneer van zoon en schoondochter. Was echt wel leuk om zo verwend te worden.

Ook zag ik weer allerlei verleidingen op lapjesgebied voorbijkomen en voor deze ben ik bezweken, die zijn zo leuk voor de snowflakes, hoewel dat even op een laag pitje staat. Want ik ben nu steeds bezig aan de orange peels.

Ik heb een panel van Beatrix Potter en daar wil ik boven en onder de peels hebben, heb vast een rijtje aan elkaar gezet en er langs gelegd om te kijken hoe het stond. En het bevalt mij prima.

Nagedacht hoe ik de rand naast het panel wil en ik wilde daar vlinders omdat Jane daar zo gek op is.

En ik dacht dat ik daar een mal van accu quilt van had. Flink gezocht

en helemaal onderop van de bakken zat het, dus ik had goed gedacht. Gek is dat, dat je soms twijfelt aan hetgeen je hebt (bloos) waarschijnlijk teveel spullen.

H250 uitgestanst, framepjes van gemaakt en op de stof gestreken, malletjes van paterno voor de stof incl. naad gemaakt zodat de vlinder netjes geappliceerd kan worden zonder raw edge. Ik rijg de stofvouw om zodat Jane ook kan puzzelen met de vleugeltjes en klein beetje inspraak heeft :-).

Inmiddels liggen er weer wat lapjes klaar wat ik leuk vind combineren dus ik kan weer verder. Nog wel een achtergrondje voor de vlinderblokken aan de zijkant vinden, maar zover ben ik nog niet. Voorlopig ben ik zoet met de peels en de vlinders maken.

Ook nog 2 lapjes die ik zo gauw even niet kan combineren, maar dat komt vast wel, ze zijn zo leuk, dus nog twee andere lapjes erbij zoeken, als het niet uit voorraad is, dan even zoeken naar een bijenstofje in een of andere webwinkel en dan vind ik vast ook nog een bijpassend stofje bij de groene takjes.

Dit boek heb ik net uit en ik vind het weer een geweldig boek. Heden en verleden met romantiek en een flinke vleug spanning, die pas aan het eind kenbaar wordt gemaakt. Ik wilde echt niet stoppen met lezen, wilde zo graag weten hoe het afloopt.  Echt een aanrader als je van die stijl houdt.

De boekbeschrijving is weer van de dikke meneer.

Het schitterende, imposante huis dat boven op een klif in Cornwall staat, betekent voor elk van de drie vrouwen van de familie Trewin iets anders.

Voor Joan was het een paradijs toen ze er in de jaren zestig woonde, pasgetrouwd en dolgelukkig. Maar het huwelijk eindigde in een nooit opgehelderd drama. Diana, haar dochter, droomt nog steeds van haar jeugd in het mooie huis: de weidse blauwe hemel, de kamers vol boeken, de feesten en het geluid van de zee aan het einde van het pad. Maar alle familieleden die ze zo liefhad, zijn door oude geheimen van elkaar vervreemd. Voor kleindochter Lottie betekent het huis een veilige haven waar ze zichzelf en haar gebroken hart wat rust kan gunnen.
Maar wanneer de drie generaties vrouwen bij elkaar komen in het oude familiehuis, kan het tragische verleden niet langer verborgen blijven en beleven ze een zomer die hun leven voorgoed zal veranderen.

Dit boek heb ik ook gelezen en het is een prachtig boek. Weerspiegelt de tijd in Nederland, vooral van de Joodse mensen, tussen 1940 - 1945 onder de overheersing van de nazi's. 

'Hoelang mag ik blijven?' van Wendy Geuverink is een waargebeurd verhaal over aanpassen, volhouden en verzet

Truus van Zuiden is zestien jaar als ze in de oorlog moet onderduiken omdat ze Joods is. In tweeënhalf jaar tijd verblijft ze op dertien verschillende adressen in Nederland. Ze woont in huis bij gereformeerden, katholieken, verzetsmensen en zelfs bij NSB'ers. In elk gezin past Truus zich onmiddellijk aan. Je moet lief zijn, nooit je stem verheffen en goed meehelpen want je leven hangt ervan af. Haar moeder wordt tijdens de onderduik verraden en gedeporteerd naar Auschwitz. Ondertussen wordt Truus steeds vindingrijker en neemt ze zelfs deel aan het verzet. Na de bevrijding blijkt niet iedereen in Hoogeveen blij met de terugkeer van hun Joodse stadgenoten. Truus probeert ondanks de verliezen en de tegenstand uit alle macht haar leven weer op te bouwen.

'Het laatste jaar van de oorlog' van Susan Meissner is een historische roman over een Amerikaans meisje dat in 1943 met haar familie in een interneringskamp in Texas belandt.

Iowa, 1943. De veertienjarige Elise Sontag leidt een heel normaal leven, totdat haar vader wordt opgepakt op verdenking van nazisympathieën. Het gezin belandt in een interneringskamp in Texas. Beroofd van alles wat haar dierbaar is, raakt Elise bevriend met de Japans-Amerikaanse tiener Mariko. Achter het prikkeldraad dromen de meisjes van een toekomst als vrije jonge vrouwen.

Als Elise en Mariko allebei worden uitgezet, beloven ze elkaar weer te ontmoeten als ze 18 zijn. Maar het leven loopt anders. Elise komt met haar familie in het door de oorlog verwoeste Stuttgart terecht. Haar briefwisseling met Mariko loopt al snel spaak. Pas vele decennia later, wanneer de dementie aan haar herinneringen begint te knagen, besluit Elise naar Mariko op zoek te gaan voor het te laat is.

Nog steeds lekker bezig met van alles

Voor dochter 2 kruikenzakken gemaakt, 1 licht grijze en 1 roomkleurig. Alleen van die laatste een foto gemaakt. De grijze is al in gebruik genomen.

Voor in de kerstboom bij dochter het jaarlijkse vilten hangertje gemaakt, dit keer met behulp van een malletje van HOQ en het is weer leuk geworden en zeer gewaardeerd.

Sinds de bakker niet meer bij ons aan de deur komt ben ik weer begonnen met brood bakken. Eigenlijk is dit ook weer een heel verhaal, zal proberen het kort te houden :-). Ik had een broodbakmachine, maar die deed het niet meer zo goed, ik vond dat het kneden van het deeg niet goed meer ging, werd ook niet echt lekker brood meer, dus ik wilde een andere. Vertel dat aan dochter en die zei, ik heb er nog 1 staan, die mag jij wel hebben. OK, ik de broodmachine mee naar huis genomen. Broodmix van S.oezie gehaald en een heerlijk brood gebakken. Dus paar dagen later weer broodmachine aangezet en die draaide wel, maar kneedde niet meer. Dan maar weer uitzien naar een andere. Vertel het verhaal op mijn internetvriendinnenclubje en er zegt er een: Joh jammer dat je hier niet in de buurt woont, op de indebuurt verkoop site staat de mijne al een hele tijd. Zegt de volgende: Nou dan betaald Marian de verzendkosten erbij en dan stuur je het naar haar toe. Ik hoefde alleen de verzendkosten te betalen en kijk hier staatie, ben er zo blij mee. Ik gebruik het nu twee keer in de week en dat wordt over paar weken weer vaker want dan stopt onze S.RV-man ermee, die ook brood van de warme bakker verkoopt. Ik wil niet iedere keer naar het dorp rijden (ongeveer kwartier heen - kwartier terug) voor een halfje brood, dus dan maar zelf bakken. En ik heb nu weer een goede broodmachine. :-)

Degenen die mij kennen weten dat ik een zwak heb voor elektrische apparaten, zoals ook deze cupcake maker of pasteimaker, dit is de kleine versie. Ik had wat rozijnenbrood over en was op p.interest een leuk recept tegengekomen. Soort van wentelteefjes, maar dan in de kleine pasteimaker.

Uitgestoken rondjes brood laten weken in losgeklopt ei met melk. Er stond dat het 1 minuut geweekt brood moest zijn, vond ik al teveel dus een stuk korter er in. Vond het wel erg zompig worden, vier  minuten laten bakken en oh, het ding liep gewoon over van het teveel aan vocht, was geen succes, hoewel het resultaat wel lekker was na er suiker met kaneel over gestrooid te hebben. Apparaat heel vies, was een klus om het weer schoon te krijgen, maar het is weer gelukt. Voortaan gewoon weer in de koekenpan wentelteefjes bakken, ook geen verlies van stukjes brood na het uitsteken. :-)

Ik heb ook een T.ristar piemaker voor grotere pies en die gebruik ik toch wel regelmatig voor de hartige hap. Ik laat vier plakjes bladerdeeg ontdooien, twee daarvan doe ik in de holtes van de pastei maker. Ik verwarm de pasteimaker niet voor, geen zin om mijn vingers te branden. De vier puntjes van de hoeken druk ik vast. 

Met de bijbehorende mal druk ik het deeg voor het deksel uit de ander twee plakjes deeg en die overgebleven hoeken gebruik ik om de lege plekjes van de randjes van de bodem te bekleden.

Dit keer gevuld met kippenragout uit een blikje, deegdeksel erop, geen foto van gemaakt. Deksel dicht.

Kwartier bakken en dan is dit het resultaat, een heerlijk pasteitje met kippenragout. Ik maak ook regelmatig een meatpie volgens Australisch recept, is ook zo lekker. Maak dan best wel veel vulling die ik invries per portie en dan even ontdooien in de magnetron en bovenstaande stappen herhalen maar dan met gehaktvulling.

Dit boek heb ik een poosje geleden aangeschaft en net besteld op het goede moment. De schrijvers van dit boek waren in de winkel en

ik kreeg een een gesigneerd exemplaar toegestuurd, zo leuk.

Ook twee bollen sokkenwol meebesteld en de derde kreeg ik er gratis bij, de donkerrode.

Ik wilde de sokken met de flamingo's voor Jane breien, maar dochter wilde graag de gestreepte kerstsokken in roze wit.

Geen probleem, nog maar wat bollen sokkenwol besteld want ik had ook andere leuke sokken gezien

Deze dus, weet nog niet of ik ze voor Jane ook ga breien, wel voor mijzelf, lukt niet meer deze kerst, maar zoals ik al eerder zei, volgend jaar is het weer kerst :-). En misschien wel voor ons allebei.

Natuurlijk heb ik ook weer gelezen, Dit boek begint bij het bombardement (van de geallieerden) in Nijmegen 1944. En het werkt door tot in de derde generatie met alle geheimen van het  verleden. Vond het mooi om te lezen.

Deze ben ik nu op de helft en ik vind het een boek wat heel erg lekker leest, zit een dosis spanning in, soms denk ik wel eens hè.. Het is een fijn boek om te lezen. Het begint met een rouwadvertentie in de krant van oom en tante van hoofdpersoon en er is nergens iets over te vinden. Lichamen zijn verdwenen, niemand weet iets........

Oppassen

 Ik irriteerde mij zo aan die te drukke blokken, ik zag ze ook steeds, dat ik de wedges aan de buitenrand er af getornd heb en er nieuwe effen aangenaaid heb. Ze zien er in ieder geval een stuk beter uit zo.

En omdat ik toch bezig was, heb meteen de "oortjes" gedipt en gedabt met Roxanne glue en op de achtergrondstof geappliceerd. Ik heb er nog genoeg te gaan met al die losse cirkels dus daar ben ik ook voorlopig zoet mee.

Nog een vrolijke voorjaars cirkel erbij, heerlijk die paaskleurtjes er tussen in.

En er hoort natuurlijk ook nog Hollands tulpje in, twijfel nog een beetje aan de randwedges met de rode stippen, dus laat het nog even op mij inwerken.
Dinsdag was ook oppasdag voor mij, Woensdag ochtend kwam dochter met Jane op de koffie, 's middags ben ik naar ons kantklosclubje geweest, was weer reuze gezellig. Vrijdag vanaf 12 uur opgepast en heeft Jane fijn met ons meegegeten.
Zaterdag heb ik extra opgepast, kon schoonzoon beginnen met de tuin en de straat voor de boot weer op te bouwen nadat de dijk opgehoogd is. Jane had ergens au, dan wees ze naar haar rug, dan weer naar haar oog, dan haar buik, kon er niet zoveel mee. Wel gewoon bammetje gegeten, vooral de korstjes met zaadjes. Maar verder wilde ze niet zoveel, wel water gedronken uit de fles. Schoonzoon ging om 5 uur weg naar voetballen en kwam gedag zeggen. Niet handig want dan is Jane meteen over de rooie want zij denkt dat papa haar komt halen en dan mag ze niet mee. Het was mooi weer dus met papa mee naar buiten, ik er achteraan , loopfietsje staat hier, dus ze mocht op loopfietsje, afgeleid en kon schoonzoon weg. Was al om 5 uur. Dochter belde of Jane al gegeten had, nou nee, doen we niet zo vroeg, ze ging langs de Mac, of wij ook wilden. Ja natuurlijk, tafel leeggemaakt, die lag natuurlijk weer vol met zooi :oops:  :oops:  brullend kind op mijn arm. Gelukkig ligt de Mac bij dochter op de route naar huis, dus die was er gauw, gezellig gegeten en we zijn klaar, begint Jane weer te huilen. Bij dochter op schoot, slokje cola, mag ze anders niet. Ze gooit meteen haar hele maaginhoud er uit. Wisten we nu wel wat ze met au bedoelde. Was natuurlijk al de hele dag misselijk en kon het niet benoemen. Gelukkig krijgt ze nooit veel snoep en zo dus was zo weer opgeruimd. Dochter helemaal onder, kleding in vuilniszak. Het witte shirtje van Jane was natuurlijk ook vies en dat vond ze erg. Zei iedere keer weer:  Djeen vies. Gelukkig heb ik reservekleding dus schoon shirtje aan, roze Nijn (die bij ons woont) zat ook onder want die zat naast haar in de kinderstoel en had ze vast toen ze bij dochter op schoot ging, dus meteen in de wasmachine met shirtje. Dochter kon haar groene werkkleding meteen bij haar in de wasmachine doen. Meteen maar naar huis en daar nog een keer gespuugd. Was ineens hier chaos in ons normaal zo rustige huisje. Alles geruimd en gedweild en toen was ik helemaal uitgewoond en nog even rustig gelezen en al vroeg naar bed.

Hanna Casey werkt als bibliothecaresse in het Ierse kustdorp Finfarran – dat wil zeggen, ze rijdt de boekenbus langs de afgelegen boerderijen en huizen hier aan het eind van de wereld. Terwijl haar dochter Jazz de wereld verkent als stewardess en haar moeder Mary steeds eigenaardiger wordt, besluit Hanna dat het tijd wordt om haar eigen leven op de rit te krijgen. Maar als de bibliotheek dreigt te sluiten, wordt Hanna tegen wil en dank de spil van het conflict tussen dorpsbewoners en gemeente.
Dit boek heb ik inmiddels uit en het is  weer zo'n heerlijk luchtig boek om te lezen, ontspanning ten top. :-)

 Vijf jaar geleden is Camilles echtgenoot door een ongeluk overleden. Sindsdien doet Camille haar uiterste best om op de been te blijven en hun dochter alleen op te voeden, en dat lukt best aardig. Maar dat is dan ook het enige wat ze doet, want Camille neemt geen enkel risico meer. Ze begint niet aan nieuwe relaties en reist niet meer. Zo houdt ze haar leven veilig en overzichtelijk. Tot haar vader, van origine Frans, komt aanzetten met een kist vol oude spullen en foto's uit Frankrijk. De foto's roepen veel vragen op over het verleden, en hij wil niets liever dan in de zomer terugkeren naar zijn geboorteplaats - met Camille en haar dochter. Maar durft Camille haar veilige leventje wel los te laten?
Deze staat inmiddels op mijn e-reader maar ik moet er nog in beginnen, dus ben benieuwd.
De beschrijvingen zijn weer van de dikke meneer.

En ik heb voor het eerst een bananencake gebakken, bananen eerst overrijp laten worden en daarna in de cake en het smaakt echt naar banaan, een heerlijk smeuige cake is het geworden. Ga ik vaker doen.

Breien en zo.

@ Marjan: Het was even wennen, maar ik vind de naaldjes lekker breien, het fijnst vind ik nog dat wanneer ik met meerdere kleuren aan het breien ben er ook minder naaldpunten zijn waarachter de draden blijven hangen. Nadeel vind ik wel dat wanneer er nog zo'n 4 à 5 steken op de naald staan, de naald goed vastgehouden moet worden, anders glijdt hij zo uit je steken. Gebeurde bij de hiel, meteen ook de omslagen weg. Bij de tweede sok is dat niet meer gebeurd.

Deze zijn al een stuk beter. De gaatjes van de vorige sokjes had ik met het bijgeleverde stop/meebreigaren dichtgemaasd, zie je inderdaad niet veel van :-) . De kleuren van deze sokjes hadden wel iets meer contrast mogen hebben, maar och, al doende leert men. Dit is een jojo-hiel, is iets anders dan de boemeranghiel weet ik inmiddels. Bij het boordje heb ik bij de naaldwissel een klein beetje ruimte, maar ik denk dat dat na een wasbeurt verdwenen is.

 Inmiddels ben ik aan een paar sokken voor mijzelf begonnen, heb al 1 sok af, maar die foto is op onverklaarbare wijze verdwenen, volgende keer maar opnieuw maken. Het wordt sok nummer 13 uit het eerste Soxxboek. Bij het boek had ik meteen het benodigde garen meebesteld.

Natuurlijk ben ik Jane ook niet vergeten en heb een pakje voor de kleine b.aby b.orn gebreid

De karamel heb ik een derde keer gemaakt, nu wel wat donkerder en wat minder slagroom dan de eerste keer en meer slagroom dan de tweede keer en ze is lekker. Begrijp niet dat ik het niet eerder gedaan heb. Ik heb nu 170 ml. slagroom gebruikt en ze is fluweelzacht, goed te smeren en heerlijk.

Ik heb ook boeken gelezen, die was ik de vorige keer helemaal vergeten te melden. Allereerst het boek van Sanne, hoef ik natuurlijk niets over te zeggen. Het vijftiende boek alweer, betekent dat ik al 15 jaar van Sanne geniet.

Beschrijving is van de dikke meneer.
Iemand heeft het op haar leven gemunt, maar waarom? Deel 1 Eerst is er kou. Daarna een stem. En dan dringt tot Mojo Sheepshanks door dat ze geesten kan zien. Het bewijs? Nick, haar overleden ex, ligt naast haar in bed. En hij lijkt zo levend als wat. Hoewel ze aanvankelijk niets van hem – of van geesten sowieso! – wil weten, is ze toch blij met zijn aanwezigheid als hij haar vlak daarna redt van een aanval door een verknipte vrouw. Maar al snel blijkt dat die dame niet de enige is die het op haar leven gemunt heeft. En Mojo heeft geen flauw idee door wie ze nog meer wordt bedreigd en waarom. Omdat het antwoord op die vragen vermoedelijk in haar verleden ligt – een verleden dat ze na de moord op haar ouders volledig is vergeten – besluit ze samen met knipperlichtminnaar/politieagent Tucker Darroch naar boven te halen wat er in haar geheugen begraven is...

Weet niet zo goed wat ik er van moet vinden, soms heel vermakelijk, soms ook spannend, maar ook zo vreemd. Het tweede deel heb ik ook gelezen en meer delen zijn er niet in het Nederlands vertaald. Achteraf gezien niet zo gek.

 Puur kwaad en intense schoonheid floreren naast elkaar in Auschwitz in Kristy Cambrons roman `De vlucht van de vlinder New York, 2014. Sera James organiseert veilingen voor de elite van de kunstwereld. In haar zoektocht naar interessante stukken, stuit ze op een portret van een onbekend slachtoffer van de holocaust. Wenen, 1942. De talentvolle concertvioliste Adele Von Bron weet precies wat ze wil en wat er van haar verwacht wordt: spelen bij het Wiener Philharmoniker. Maar haar wens om anderen te helpen is sterker. Als de nazi s ontdekken dat ze Joden helpt onderduiken, wordt haar rooskleurige toekomst van haar afgepakt en belandt ze in de horrorwereld van Auschwitz. De vlucht van de vlinder is het eerste deel in een romanserie over kunstwerken die `verdwenen tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Beschrijving is weer van de dikke meneer en ik ben er in begonnen, het leest lekker weg en verder weet ik het nog niet.
Ben voorlopig ook niet uitgelezen want ik heb ook de drie delen van de Surrey trilogie van Sarah Ladd.  Beetje vreemd want bij de Engelse boeken staat netjes deel 1 enz. en bij de Nederlandse boeken is dit helemaal niet vermeld, maar och ik weet dat ik met het boek over Blinkettstreet moet beginnen. De precieze titel weet ik zo even niet uit mijn hoofd.