Lapjeswerk en andere dingen

Ik heb een nieuwe computer, zo'n kleintje, mijn DVD-speler is groter :-). Zoonlief vond dat de onze verouderd was, is pas 10 jaar oud en deed het nog, maar het was lastig zei hij, want de nieuwe printers/beeldschermen en aanverwante artikelen paste er niet op. Het zal wel. Dus ik heb nu een hele nieuwe computer, toetsenbord en beeldscherm, alleen de muis is meegegaan, maar die had ik nog niet zo lang. Ook moet ik natuurlijk al mijn wachtwoorden invullen voor zover ik ze netjes bijgehouden heb. Dat mankeert er nog wel eens aan (bloos) Dus ook van Blogger was ik het kwijt. Kon niet op mijn blog komen en ik kon ook geen reactie op de andere bloggers geven. Maar het is gelukkig weer opgelost en ik ben er weer.

Ik zag op facebook een BOM van Dorry en vond ik zooo leuk dat ik er ook aan begonnen ben.

Inmiddels heb ik er al meer dan deze, maar ligt nu even op een laag pitje want....

ik heb zo zitten tobben met deze, meer achteruit genaaid dan vooruit, maar het blokje is zover klaar dat de applicaties erop kunnen. 

Het eerste blok van Juuds quilt is ook klaar en ik

ben al druk bezig met de sterren van het tweede blok. Toen kwam Judith weer met een vergeten patroon wat ze al in jaren in huis had en ik viel meteen als een blok voor deze blokken.

de mandjes van de Sweet William met de bijhorende blommetjes.  Ze laatste vond ik iets minder geslaagd want het contrast vind ik niet genoeg, dus dan maar lekkere felle aardbeitjes met blaadjes en bloemetje om de aandacht af te leiden.

Samen met kleindochter ben ik aan het pixelen geslagen.

Zij aan de sleutelhangers en ik ben een beetje groter bezig. Zij met haar kleine vingertjes en ik met een pincet.

Ik ben aan een kersttruck begonnen en heb inmiddels 5 plaatjes af van de 9, dus ben al over de helft. Lekker samen pixelen tijden de vakantieoppas.  Nu heb ik ook vakantie en over zo'n drie en een halve week heb ik Jane weer hier de hele week. Kunnen we weer verder. 

 Klein beetje prietpraat hoort er ook bij. Dochter en schoonzoon hadden een verjaardag bij een vriend die een zaaltje had gehuurd voor de nodige afstand en zo. Ik kwam oppassen en ik had een bakje met wat mini-marshmallows bij mij en Jane keek in de tas en vroeg: Wat zit daarin oma?  Ik maak het bakje open en laat het zien en zei: Gaan we straks als papa en mama weg zijn lekker van snoepen. Dochter en schoonzoon gaan weg, Jane duwde ze nog net niet het trapje af. Ik hoor dochter zeggen: Zoo, dat is lekker relaxed weggaan. De deur valt dicht en Jane zegt: Papa en mama zijn weg oma, zal ik het bakje openmaken? Dus geen gedoe van ik wil mee en zo, gewoon voortaan bakje snoep meenemen???? Prima oplossing :-) :-) 

Het volgende boek heb ik gelezen en ik had daar enkele bedenkingen bij. Bijv. toen er een piloot weggebracht moest worden via de pilotenlijn wilde er iemand mee. Dat kon, maar er moest wel betaald worden voor de benodigde valse papieren. Vraag mij af of dat zomaar mogelijk was.  En diezelfde persoon twijfelde of ze het haar moeder moest laten weten en dat deed ze maar niet, Ze belde wel op als ze in Engeland zat. Vind het wel even een lachertje, want waarom waren er telegrafisten nodig die in code naar vrij gebied seinden en vice versa. Heeft iemand niet goed proefgelezen dat er zo'n flinke slipper in zit.

Lochem, 1944. De Tweede Wereldoorlog is in volle gang. De 18-jarige Victoria van Coevorden wordt door haar ouders vanwege grote financiële problemen aangespoord om te trouwen met haar steenrijke jeugdvriend Robert. Dan stort er een Engels gevechtsvliegtuig neer achter Victoria’s familielandhuis. De piloot overleeft de crash en Victoria biedt aan hem te helpen. In de gevaarlijke weken die volgen moet ze hem verborgen houden voor Robert en haar familie. Maar Robert houdt iets voor haar achter, en zodra Victoria dat ontdekt smeedt ze een plan waarvan ze de tragische gevolgen nog niet kan overzien. Vijfenzeventig jaar later krijgt Victoria een advertentie onder ogen, en wordt ze alsnog door haar verleden ingehaald. Ze besluit haar stilzwijgen te verbreken… Het schuilhuis is een schitterend historisch verhaal vol rijke details, dat je grijpt vanaf de eerste pagina

Het volgende boek heb ik ook gelezen en ik hoop dat het vervolg gauw verkrijgbaar is, las dat in oktober het tweede deel komt, maar de verschijningsdatum wordt ook wel eens uitgesteld.

Wiesbaden, 1945. De oorlog is eindelijk voorbij. Nu is de tijd van herstel aangebroken: iedereen pakt zijn leven weer op, maakt de balans op en kijkt vooruit naar de toekomst. Zo ook Hilde Koch, de jonge erfgename van het pittoreske Café Engel. Het café, dat al decennialang in handen is van haar familie, is gedurende de oorlogsjaren in verval geraakt. Hilde is vastbesloten het ooit zo glorieuze familiebedrijf in ere te herstellen en liefde en vreugde terug te brengen tussen de eeuwenoude muren. Maar een onverwachte bezoeker brengt een duister geheim met zich mee dat de verhoudingen binnen de familie op scherp zet, en de pas afgelopen oorlog dichterbij brengt dan ooit.