Genieten

De foto's heb ik gemaakt van het beeldscherm van de camera, die op het erf gericht staat,  dus slechte kwaliteit. Ik weet dat het anders kan, eerst op USB stick en dan de USB stick weer in de computer, maar teveel gedoe, dus dan zo maar, gaat sneller.
Jane was lekker aan het spelen in de tuin en de tuinslang met sproeier lag er nog, er stond nog waterdruk op.

Jane heeft een hele tijd met het ding in haar hand gezeten, geen idee hoe het werkte.

En ineens een doucheje, heel kort, even later weer.

En ja hoor ze weet hoe het moet. De mannen hadden het niet in de gaten tot ze ineens met de sproeier achter de heg vandaan kwam. Ik was binnen bezig :-)

Geen probleem meer, lekker rondsproeien.

Nog even de papieren tas met aanmaakhoutjes in veiligheid brengen en huppekee lekker sproeien.

Ik heb gekeken op het filmpje van de camera, konden we goed zien, ook het beginnetje dus en zo'n 20 minuten zoet geweest. De mannen zagen alleen haar rug, vandaar dat ze het eerst niet in de gaten hadden.

Witte broodjes gebakken in een cupcake vorm, van onder te smal en te hoog, dus eet niet makkelijk, iets anders proberen.

De maisbroodjes op een bakplaat die ik kan inschuiven dus op de kleinste stand, eigenlijk weer een beetje te plat, dus dat is het ook niet. Ga nog even zoeken of ik soms nog rechthoekige schalen heb ergens. Morgen maar eens op zolder rondspitten, daar staan ook nog bakplaten, ik dacht voor busbroodjes of misschien tulband vormpjes. lijkt ook wel leuk. Maar eens kijken wat ik kan vinden.

Een rijtje orange peels, er zijn er voor 1 rijtje zoals hier getoond, 24 stuks nodig.

Ik heb papieren malletjes voor 107 stuks, ik heb er zonder papieren malletje 4 bijgemaakt en het totaal staat nu op 111 stuks. Ben ze nu per 2 aan het in elkaar naaien en heb al een behoorlijke stapel. Voor 2 rijen boven en 2 rijen onder, heb ik er dus 96 nodig en heb er dan 15 losse lapjes met een peel over. Ik zie wel hoe het met de maat uitkomt van het totaal of ik er over houd of er nog wat bijmaak. Dat komt dus nog.

De vlinders gaan ook lekker, kijk eens hoe leuk met de lapjes combineren, vind ik en Jane natuurlijk ook, die heeft inspraak :-).

En er kwamen en nog 3 bij, samen met Jane uitgezocht, want aardbeitjes horen erbij, want die vind Jane zo lekker, zoals ze dan zegt :-) .

Gelezen heb ik ook, de beschrijving is wederom van de dikke meneer en deze heb ik jammer genoeg al uit.

Het leven van Posy Montague staat in het teken van de natuur: als kind ving ze vlinders met haar vader, ze was de eerste vrouwelijke student plantkunde aan Cambridge en tegenwoordig is ze altijd te vinden in haar prachtige tuin. Maar het bijbehorende landhuis van haar familie raakt in verval, en Posy moet de pijnlijke beslissing nemen het landgoed te verkopen.

Dan keert Posy's eerste liefde, Freddie, terug in haar leven. Vijftig jaar geleden brak hij haar hart, maar nu zoekt hij weer contact. Welk geheim draagt hij met zich mee? En wat heeft het statige landgoed van Posy's familie daarmee te maken?

En deze ligt al op mij te wachten.

Alexandra gaat op zoek naar de afkomst van haar moeder, die geadopteerd was. Het spoor leidt naar Shanghai, waar in 1939 de Joodse vluchtelinge Romy en haar buurmeisje Li de beste vriendinnen werden…

'Een ketting van jade' van Kirsty Manning is een verhaal met een gelaagd plot, vol levensechte personages en een allesomvattende liefde.' - Heather Morris, auteur van 'De tatoeëerder van Auschwitz'

Shanghai, 1939. Als de Joodse vluchtelinge Romy in het huis naast Li komt wonen, zijn de meisjes al snel onafscheidelijk. Maar de Tweede Wereldoorlog verspreidt zich als een olievlek over de wereld, en het lot is de vriendinnen niet welgezind. Melbourne, 2016. Alexandra's ouders zijn overleden toen zij nog een baby was, en haar grootouders hebben altijd gezwegen
over haar moeders afkomst. Nu haar opa op sterven ligt, vertelt hij haar eindelijk meer over het verleden. Dat is het begin van een zoektocht die Alexandra naar Shanghai voert…

Bijdehandje

Jane in actie, lekker cola voor mama aan het maken. Zal mama erg blij mee zijn :-) Water en aarde, blijft heerlijk om mee te kledderen. Hoewel de handjes vaak afgespoeld moeten worden want van vieze handjes houdt Jane niet :-)
Jane was twee weken geleden weer een paar dagen overdag bij ons en ik heb gemerkt dat ze beter drinkt als ze wat zoutjes 's middags krijgt. Als het warmer weer wordt zal dat wel beter gaan. Maar vrijdag was ze ook bij ons en hadden zij en ik trek in een bakje frietsticks, lekker zout ;-). Pak 2 bakjes en doe daar de frietstickjes in en breng ze naar binnen. Geef 1 bakje aan Jane en zet het andere bakje bij mijn stoel neer. Ik loop terug naar de keuken want ik was daar nog even bezig. Komt Jane met haar lege bakje en zet het op het aanrecht. Ik vraag aan haar, zal ik er nog wat in doen? Nee hoeft niet oma. En terwijl ze weer naar de kamer loopt hoor ik haar zeggen,: Ik neem jouw bakje wel oma.
:-) :-) :-).
Paar dagen later, na het vorige weekend was  ze weer bij ons en wilde ze een zakje zoutjes een half uur voor het eten. En dat kreeg ze niet. En ze werd nijdig en zei boos: Ik wil het.
Mijn reactie was meteen: Kinderen hebben nog niets te willen.
Waarop ze nog bozer kijkend zei: Kinderen hebben wel niets te willen.
En dat allemaal met een H in plaats van de R omdat ze die nog niet goed kan zeggen :-)
En probeer dan maar eens serieus te blijven :-) .

Zag dat ik wel een flink stuk terug in de tijd moet, alweer weken geleden toen het koningsdag was. Dit jaar thuis bij de buis en geen tompoezen van de warme bakker.  Dus dan maar zelf maken, bladerdeegplakjes in de oven, tompoezen gevuld met Zwitserse room en oranje glazuur erop, was alleen het streepje slagroom vergeten, maar zonder smaakten ze ook prima.

Omdat mijn boodschappen 's avonds bezorgd worden vind ik de broodjes die ik in het begin mee bestelde niet lekker, zijn andere dan die ik gewend was. Ik bak mijn brood ook zelf dus mij ook maar aan de broodjes gewaagd. Waren wel te eten, maar nog niet echt een succes, had mix voor luxe brood gebruikt, maar dat toch maar niet meer doen. Volgende keer andere broodmix gebruiken, Als dat gedaan is krijgen jullie vast het resultaat wel te zien.

Er zijn ook nog een paar nine patches verschenen, geen oranje want die had ik niet klaarliggen, roze en blauw is ook mooi :-)

De dag voor moederdag lag er voor mij een verrassing in de bus, een brievenbusdoosje met lekkere bonbons van dochter en haar gezin en in mijn digitale brievenbus een bon van de dikke meneer van zoon en schoondochter. Was echt wel leuk om zo verwend te worden.

Ook zag ik weer allerlei verleidingen op lapjesgebied voorbijkomen en voor deze ben ik bezweken, die zijn zo leuk voor de snowflakes, hoewel dat even op een laag pitje staat. Want ik ben nu steeds bezig aan de orange peels.

Ik heb een panel van Beatrix Potter en daar wil ik boven en onder de peels hebben, heb vast een rijtje aan elkaar gezet en er langs gelegd om te kijken hoe het stond. En het bevalt mij prima.

Nagedacht hoe ik de rand naast het panel wil en ik wilde daar vlinders omdat Jane daar zo gek op is.

En ik dacht dat ik daar een mal van accu quilt van had. Flink gezocht

en helemaal onderop van de bakken zat het, dus ik had goed gedacht. Gek is dat, dat je soms twijfelt aan hetgeen je hebt (bloos) waarschijnlijk teveel spullen.

H250 uitgestanst, framepjes van gemaakt en op de stof gestreken, malletjes van paterno voor de stof incl. naad gemaakt zodat de vlinder netjes geappliceerd kan worden zonder raw edge. Ik rijg de stofvouw om zodat Jane ook kan puzzelen met de vleugeltjes en klein beetje inspraak heeft :-).

Inmiddels liggen er weer wat lapjes klaar wat ik leuk vind combineren dus ik kan weer verder. Nog wel een achtergrondje voor de vlinderblokken aan de zijkant vinden, maar zover ben ik nog niet. Voorlopig ben ik zoet met de peels en de vlinders maken.

Ook nog 2 lapjes die ik zo gauw even niet kan combineren, maar dat komt vast wel, ze zijn zo leuk, dus nog twee andere lapjes erbij zoeken, als het niet uit voorraad is, dan even zoeken naar een bijenstofje in een of andere webwinkel en dan vind ik vast ook nog een bijpassend stofje bij de groene takjes.

Dit boek heb ik net uit en ik vind het weer een geweldig boek. Heden en verleden met romantiek en een flinke vleug spanning, die pas aan het eind kenbaar wordt gemaakt. Ik wilde echt niet stoppen met lezen, wilde zo graag weten hoe het afloopt.  Echt een aanrader als je van die stijl houdt.

De boekbeschrijving is weer van de dikke meneer.

Het schitterende, imposante huis dat boven op een klif in Cornwall staat, betekent voor elk van de drie vrouwen van de familie Trewin iets anders.

Voor Joan was het een paradijs toen ze er in de jaren zestig woonde, pasgetrouwd en dolgelukkig. Maar het huwelijk eindigde in een nooit opgehelderd drama. Diana, haar dochter, droomt nog steeds van haar jeugd in het mooie huis: de weidse blauwe hemel, de kamers vol boeken, de feesten en het geluid van de zee aan het einde van het pad. Maar alle familieleden die ze zo liefhad, zijn door oude geheimen van elkaar vervreemd. Voor kleindochter Lottie betekent het huis een veilige haven waar ze zichzelf en haar gebroken hart wat rust kan gunnen.
Maar wanneer de drie generaties vrouwen bij elkaar komen in het oude familiehuis, kan het tragische verleden niet langer verborgen blijven en beleven ze een zomer die hun leven voorgoed zal veranderen.

Dit boek heb ik ook gelezen en het is een prachtig boek. Weerspiegelt de tijd in Nederland, vooral van de Joodse mensen, tussen 1940 - 1945 onder de overheersing van de nazi's. 

'Hoelang mag ik blijven?' van Wendy Geuverink is een waargebeurd verhaal over aanpassen, volhouden en verzet

Truus van Zuiden is zestien jaar als ze in de oorlog moet onderduiken omdat ze Joods is. In tweeënhalf jaar tijd verblijft ze op dertien verschillende adressen in Nederland. Ze woont in huis bij gereformeerden, katholieken, verzetsmensen en zelfs bij NSB'ers. In elk gezin past Truus zich onmiddellijk aan. Je moet lief zijn, nooit je stem verheffen en goed meehelpen want je leven hangt ervan af. Haar moeder wordt tijdens de onderduik verraden en gedeporteerd naar Auschwitz. Ondertussen wordt Truus steeds vindingrijker en neemt ze zelfs deel aan het verzet. Na de bevrijding blijkt niet iedereen in Hoogeveen blij met de terugkeer van hun Joodse stadgenoten. Truus probeert ondanks de verliezen en de tegenstand uit alle macht haar leven weer op te bouwen.

'Het laatste jaar van de oorlog' van Susan Meissner is een historische roman over een Amerikaans meisje dat in 1943 met haar familie in een interneringskamp in Texas belandt.

Iowa, 1943. De veertienjarige Elise Sontag leidt een heel normaal leven, totdat haar vader wordt opgepakt op verdenking van nazisympathieën. Het gezin belandt in een interneringskamp in Texas. Beroofd van alles wat haar dierbaar is, raakt Elise bevriend met de Japans-Amerikaanse tiener Mariko. Achter het prikkeldraad dromen de meisjes van een toekomst als vrije jonge vrouwen.

Als Elise en Mariko allebei worden uitgezet, beloven ze elkaar weer te ontmoeten als ze 18 zijn. Maar het leven loopt anders. Elise komt met haar familie in het door de oorlog verwoeste Stuttgart terecht. Haar briefwisseling met Mariko loopt al snel spaak. Pas vele decennia later, wanneer de dementie aan haar herinneringen begint te knagen, besluit Elise naar Mariko op zoek te gaan voor het te laat is.

Nog steeds lekker bezig met van alles

Voor dochter 2 kruikenzakken gemaakt, 1 licht grijze en 1 roomkleurig. Alleen van die laatste een foto gemaakt. De grijze is al in gebruik genomen.

Voor in de kerstboom bij dochter het jaarlijkse vilten hangertje gemaakt, dit keer met behulp van een malletje van HOQ en het is weer leuk geworden en zeer gewaardeerd.

Sinds de bakker niet meer bij ons aan de deur komt ben ik weer begonnen met brood bakken. Eigenlijk is dit ook weer een heel verhaal, zal proberen het kort te houden :-). Ik had een broodbakmachine, maar die deed het niet meer zo goed, ik vond dat het kneden van het deeg niet goed meer ging, werd ook niet echt lekker brood meer, dus ik wilde een andere. Vertel dat aan dochter en die zei, ik heb er nog 1 staan, die mag jij wel hebben. OK, ik de broodmachine mee naar huis genomen. Broodmix van S.oezie gehaald en een heerlijk brood gebakken. Dus paar dagen later weer broodmachine aangezet en die draaide wel, maar kneedde niet meer. Dan maar weer uitzien naar een andere. Vertel het verhaal op mijn internetvriendinnenclubje en er zegt er een: Joh jammer dat je hier niet in de buurt woont, op de indebuurt verkoop site staat de mijne al een hele tijd. Zegt de volgende: Nou dan betaald Marian de verzendkosten erbij en dan stuur je het naar haar toe. Ik hoefde alleen de verzendkosten te betalen en kijk hier staatie, ben er zo blij mee. Ik gebruik het nu twee keer in de week en dat wordt over paar weken weer vaker want dan stopt onze S.RV-man ermee, die ook brood van de warme bakker verkoopt. Ik wil niet iedere keer naar het dorp rijden (ongeveer kwartier heen - kwartier terug) voor een halfje brood, dus dan maar zelf bakken. En ik heb nu weer een goede broodmachine. :-)

Degenen die mij kennen weten dat ik een zwak heb voor elektrische apparaten, zoals ook deze cupcake maker of pasteimaker, dit is de kleine versie. Ik had wat rozijnenbrood over en was op p.interest een leuk recept tegengekomen. Soort van wentelteefjes, maar dan in de kleine pasteimaker.

Uitgestoken rondjes brood laten weken in losgeklopt ei met melk. Er stond dat het 1 minuut geweekt brood moest zijn, vond ik al teveel dus een stuk korter er in. Vond het wel erg zompig worden, vier  minuten laten bakken en oh, het ding liep gewoon over van het teveel aan vocht, was geen succes, hoewel het resultaat wel lekker was na er suiker met kaneel over gestrooid te hebben. Apparaat heel vies, was een klus om het weer schoon te krijgen, maar het is weer gelukt. Voortaan gewoon weer in de koekenpan wentelteefjes bakken, ook geen verlies van stukjes brood na het uitsteken. :-)

Ik heb ook een T.ristar piemaker voor grotere pies en die gebruik ik toch wel regelmatig voor de hartige hap. Ik laat vier plakjes bladerdeeg ontdooien, twee daarvan doe ik in de holtes van de pastei maker. Ik verwarm de pasteimaker niet voor, geen zin om mijn vingers te branden. De vier puntjes van de hoeken druk ik vast. 

Met de bijbehorende mal druk ik het deeg voor het deksel uit de ander twee plakjes deeg en die overgebleven hoeken gebruik ik om de lege plekjes van de randjes van de bodem te bekleden.

Dit keer gevuld met kippenragout uit een blikje, deegdeksel erop, geen foto van gemaakt. Deksel dicht.

Kwartier bakken en dan is dit het resultaat, een heerlijk pasteitje met kippenragout. Ik maak ook regelmatig een meatpie volgens Australisch recept, is ook zo lekker. Maak dan best wel veel vulling die ik invries per portie en dan even ontdooien in de magnetron en bovenstaande stappen herhalen maar dan met gehaktvulling.

Dit boek heb ik een poosje geleden aangeschaft en net besteld op het goede moment. De schrijvers van dit boek waren in de winkel en

ik kreeg een een gesigneerd exemplaar toegestuurd, zo leuk.

Ook twee bollen sokkenwol meebesteld en de derde kreeg ik er gratis bij, de donkerrode.

Ik wilde de sokken met de flamingo's voor Jane breien, maar dochter wilde graag de gestreepte kerstsokken in roze wit.

Geen probleem, nog maar wat bollen sokkenwol besteld want ik had ook andere leuke sokken gezien

Deze dus, weet nog niet of ik ze voor Jane ook ga breien, wel voor mijzelf, lukt niet meer deze kerst, maar zoals ik al eerder zei, volgend jaar is het weer kerst :-). En misschien wel voor ons allebei.

Natuurlijk heb ik ook weer gelezen, Dit boek begint bij het bombardement (van de geallieerden) in Nijmegen 1944. En het werkt door tot in de derde generatie met alle geheimen van het  verleden. Vond het mooi om te lezen.

Deze ben ik nu op de helft en ik vind het een boek wat heel erg lekker leest, zit een dosis spanning in, soms denk ik wel eens hè.. Het is een fijn boek om te lezen. Het begint met een rouwadvertentie in de krant van oom en tante van hoofdpersoon en er is nergens iets over te vinden. Lichamen zijn verdwenen, niemand weet iets........