Het vervolg van gisteren

 

Het herfstkleedje is nu ook klaar en ik ben er blij mee, staat leuk bij het gevulde dienblad. Misschien nog wat eikeltjes uit de eik halen, als die er nog inzitten. Vanmiddag maar even kijken. En ik ben al aan het kerstkleedje begonnen, voorbereiding had ik al gedaan.

Ik heb ook weer nieuwe lapjes getekend en geknipt, maar ben nog niet blij met het achtergrondstofje. Vind het een beetje te vaal. Maar nu ik het zo op de foto zie, valt het toch wel mee en het gaat natuurlijk maar om de smalle randjes. Een even paar sterdelen proberen, dan is het beter te zien.

Uit het zelfde lapje stof ook 6 diamanten met bloemen geknipt, dus dat kan ik ook weer voorbereiden. Vind het makkelijk als dat zo kant en klaar ligt om het te kunnen naaien en doorpitten langs de rand. Zo makkelijk met die "kleine" stukjes stof.

Paar weken geleden ook nog een leuk gesprek met Jane gehad. Hoe het ter sprake kwam weet ik niet meer, maar het kwam er op neer dat ik niet alles meer kan om dat ik er al te oud voor was. Vroeg Jane heel serieus aan mij: Wanneer wordt je dan weer jong.

Tja, helaas gaat dat niet, ik wordt alleen maar ouder. Maar wel weer grappig gedacht van zo'n kleuter. 

Boeken heb ik natuurlijk ook gelezen, weet niet meer precies welke ik al genoemd heb en welke niet dus ik pik er twee uit, van dezelfde schrijfster en ze zijn zo leuk om te lezen en je leert ook iets van de gewoontes van het desbetreffende land. Ik heb er weer van genoten. Beschrijving is weer van de dikke meneer.

Wanneer een belangrijke promotie voor haar neus wordt weggekaapt (nota bene door haar vriendje), ziet Kate het even niet meer zitten. Maar dan krijgt ze een nieuwe kans om zich te bewijzen. Voor een Deens warenhuis mag ze een persreis naar Kopenhagen organiseren! Het blijkt echter nog niet mee te vallen om iedereen in haar groep in het gareel te houden. Vooral Ben niet, een journalist die haar voortdurend dwarszit. Maar tot haar ergernis vindt ze hem toch wel heel erg leuk.

Gelukkig kan ze elke dag even uitpuffen in een knus cafeetje, waar ze de ontspannen Deense manier van leven, hygge, ontdekt en zich steeds meer begint af te vragen of ze eigenlijk wel zo gelukkig is met haar hectische Londense bestaan…

Wanneer reisblogger en fotograaf Fiona een reis naar Japan wint, waar ze begeleid zal worden door een bekende Japanse fotograaf, kan ze haar geluk niet op. Tot ze op het vliegveld niet door Yutaki Araki wordt opgehaald, maar – en nog veel te laat ook! – door de man die tien jaar eerder haar hart brak: fotograaf Gabe Burnett.
Tot haar opluchting herkent hij haar niet, maar het beloven een paar zware weken te worden…

Gelukkig is het gastgezin waar ze logeert fantastisch. In hun kleine theewinkeltje leert Fiona van alles over theeceremonies en de Japanse manier van leven, en ze voelt zich helemaal zen. En wanneer Gabe haar de verborgen plekken van Tokio laat zien, begint ze te geloven dat hij ondanks zijn arrogante houding ook nog een heel andere kant heeft.

Nog steeds in de lappenmand met lapjes.

Er kwam weer een leuk project voorbij, de pyramides. Dit is de eerste en meteen al op de kop :-).  Geen beginnersgeluk, maar zoals Judith al zei, als je eronder ligt zie je het niet. :-).

Er kwamen nog meer pyramides aan, ik heb er al een aantal, de achtergrondstof heb ik ook, gekozen voor de pindots in de kleur camelia.

Even een overzicht gemaakt zodat ik er zeker van ben dat de kleur goed gekozen is en ja hoor, ik ben er blij mee.

Via facebook kwam er een klein tussendoortje. Ik zag deze quilt-as-you-go mallen en ik vond het erg leuk.

Een start gemaakt voor een kleedje voor op de tafel, lapjes komen van een charmpack holly woods.

Het ruimt ook meteen de resten batting op, allemaal afgeknipte slierten van quilts, komen nu mooi van pas. Ben hier inmiddels al met de tweede bezig, uit hetzelfde charmpack, maar nu de rode kleuren.

Ik maak ze zover klaar dat ik de randen grof kan rijgen, dan ligt het klaar met het bijpassende klosje en ander spul. Kan ik het zo pakken om de rand vast te zetten, langs de rand te quilten en daarna de hexagon en elkaar zetten.

En als het klaar is, ziet het er zo uit. Lekker groot, langs 1 rand 7 inch en over het midden van punt tot punt 14,5 inch. 

Zo ligt het op tafel, alleen vind ik het niet de goede kleur, ik ben nu in rood/oranje en geeltinten bezig.

Wordt vervolgd.

 

Verjaardagen

 Allereerst is onze kleindochter 5 jaar geworden en daar heb ik het jaarlijkse vlaggetje weer voor gemaakt.

Ik was begonnen met de naaimachine, maar die wilde helemaal niet meer naaien, dus met de hand gemaakt en wat was dat ontspannen werken zeg. Ik wil niet anders meer, de volgende vlaggetjes liggen ook al gedeeltelijk klaar en zo langzamerhand zal dat wel afkomen. Zijn de vlaggetjes tot en met haar 21ste verjaardag, maar weet niet of ze dan nog gebruikt worden.

Een heleboel suikerkoekjes gebakken

En met glazuur versierd, was leuk om te doen, maar wel tijdrovend. Het kan natuurlijk altijd beter. Maar voor de eerste keer vind ik het niet eens zo slecht. Voor de fijne lijnen had ik een ander spuitmondje moeten pakken, maar dat was ik even in de concentratie van het moment vergeten. De dag na het versieren heb ik de koekjes nog na gedroogd in de oven met de deur op een kier. Ze waren toen weer lekker knapperig en smaakten heerlijk. De mislukkingen waren natuurlijk voor mij :-) :-) 

Het is maar een klein taartje met marsepein bekleed en ook dat ging niet zoals ik gepland had. Mijn favo marsepein om te verwerken is niet meer in Nederland te koop, alleen in de Belgische speciaal winkels, zijn er een paar over Belgie verspreid en er is er eentje ter hoogte van Maastricht, net over de grens. Voor een kilo marsepein te ver weg om te halen en versturen doen ze niet aan. Echt Belgisch denk ik dan maar. Andere marsepein geprobeerd en het taartje was niet strak te krijgen, nou ja, de smaak was goed en Jane vond de koekjes geweldig. En dat was de bedoeling. Ik ga vaker die koekjes maken want het is wel heel erg leuk werk. En de marsepein..... er zijn zoveel merken, ga ze gewoon allemaal proberen, nog lekker ook al die taartjes. Niet voor elke week want kan kan je mij rollen :-) maar voor zo nu en dan.

Manlief is ook jarig geweest, hebben we heel klein gevierd met alleen de kinderen en aanhang, bleven 's avonds gezellig Chinees eten. Er is alleen een mandje genaaid, nog zonder bloemen, die komen nog. 

En tussendoor nog op kleindochter gepast, die heeft een nieuw bed, door papa gemaakt, foto komt nog als die helemaal klaar is, ik vind het zo'n leuk bed. Mama wil het bed wit hebben dus kunnen ze Jane daar niet bij gebruiken en hebben wij weer fijn gemozaiekt zoals zij het pixelen noemt :-) De kerstauto is bijna af, 

dus ik ben weer op zoek gegaan naar een nieuw patroon en daar kwam ik toch een leuk patroon tegen, weer een kerstpatroon, het is net Speedy, iets lichter van kleur, maar toen ik die zag wilde ik het meteen hebben.

Foto heb ik van het beeldscherm gemaakt, tot nu toe zijn alle patronen die ik wil hebben gratis te downloaden behalve deze. Dit was een design waar ik geen toegang toe had, dus heb het bedrijf gemaild en het blijkt een kooppatroon te zijn. Gauw het verschuldigde bedrag naar de desbetreffende rekening geboekt en het zal inmiddels wel onderweg zijn. Kan ik weer mooi dit voor kerst afhebben :-).

Gelezen heb ik natuurlijk ook en dit was weer een echte onvervalste ineenkeeruitlees boek. De beschrijving is natuurlijk weer van de dikke meneer.

Adrian Rizzo was zeven toen ze haar vader voor het eerst zag. Dat was ook de dag waarop hij haar bijna vermoordde – voordat haar moeder, Lina, tussenbeide kwam. Daarna vlucht Lina met haar dochter naar haar ouders in Maryland, waar Adrian een heerlijk leven heeft, met vriendinnen, een beste vriend, en haar grootouders. Lina maakt een zeer succesvol bedrijf van haar eigen fitnessmerk.

Op de middelbare school begint Adrian met haar eigen yoga- en trainingsvideo’s, waarna ze in de succesvolle voetsporen van haar moeder treedt. Als ze naar New York verhuist krijgt ze haar eerste dreigbrief. Lina vertelt haar dat ze ook zelf van dergelijke brieven heeft gekregen en dat Adrian zich geen zorgen hoeft te maken. Maar de brieven komen regelmatig binnen, waar Adrian zich ook bevindt. En na haar terugkeer in Maryland om voor haar grootvader te zorgen worden de brieven steeds dreigender van toon. Hier, omringd door vrienden en hun families, heeft Adrian het gevoel dat ze veel meer te verliezen heeft dan slechts haar eigen leven...

En in dit boek ben ik begonnen, ben nog in het begin, maar het leest zo lekker weg, beschrijving komt weer van diezelfde meneer :-) .

Een meeslepende historische roman over twee borduursters die de bruidsjapon van prinses Elizabeth maken, niet wetend dat dit hun leven voorgoed zal veranderen.

‘Een tijd om nooit te vergeten’ van Jennifer Robson biedt een uniek en aangrijpend inkijkje in het atelier waar de beroemde bruidsjapon van prinses Elizabeth werd gemaakt.

In de roerige tijden vlak na de Tweede Wereldoorlog worden borduursters Ann Hughes en Miriam Dassin uitgekozen voor een bijzondere opdracht: het maken van de bruidsjapon van prinses Elizabeth. Voor hen een kans om toe te werken naar een betere toekomst. Meer dan een halve eeuw later stuit Anns kleindochter op een paar geborduurde bloemen in de spullen van haar overleden grootmoeder. Als ze ontdekt dat het dezelfde bloemen zijn als die op de bruidsjapon van koningin Elizabeth, gaat ze op onderzoek uit.

Jennifer Robson introduceert drie onvergetelijke heldinnen, die met elkaar verbonden zijn door gedeelde pijn, vriendschap en de transformerende kracht van liefde.

Lapjeswerk en andere dingen

Ik heb een nieuwe computer, zo'n kleintje, mijn DVD-speler is groter :-). Zoonlief vond dat de onze verouderd was, is pas 10 jaar oud en deed het nog, maar het was lastig zei hij, want de nieuwe printers/beeldschermen en aanverwante artikelen paste er niet op. Het zal wel. Dus ik heb nu een hele nieuwe computer, toetsenbord en beeldscherm, alleen de muis is meegegaan, maar die had ik nog niet zo lang. Ook moet ik natuurlijk al mijn wachtwoorden invullen voor zover ik ze netjes bijgehouden heb. Dat mankeert er nog wel eens aan (bloos) Dus ook van Blogger was ik het kwijt. Kon niet op mijn blog komen en ik kon ook geen reactie op de andere bloggers geven. Maar het is gelukkig weer opgelost en ik ben er weer.

Ik zag op facebook een BOM van Dorry en vond ik zooo leuk dat ik er ook aan begonnen ben.

Inmiddels heb ik er al meer dan deze, maar ligt nu even op een laag pitje want....

ik heb zo zitten tobben met deze, meer achteruit genaaid dan vooruit, maar het blokje is zover klaar dat de applicaties erop kunnen. 

Het eerste blok van Juuds quilt is ook klaar en ik

ben al druk bezig met de sterren van het tweede blok. Toen kwam Judith weer met een vergeten patroon wat ze al in jaren in huis had en ik viel meteen als een blok voor deze blokken.

de mandjes van de Sweet William met de bijhorende blommetjes.  Ze laatste vond ik iets minder geslaagd want het contrast vind ik niet genoeg, dus dan maar lekkere felle aardbeitjes met blaadjes en bloemetje om de aandacht af te leiden.

Samen met kleindochter ben ik aan het pixelen geslagen.

Zij aan de sleutelhangers en ik ben een beetje groter bezig. Zij met haar kleine vingertjes en ik met een pincet.

Ik ben aan een kersttruck begonnen en heb inmiddels 5 plaatjes af van de 9, dus ben al over de helft. Lekker samen pixelen tijden de vakantieoppas.  Nu heb ik ook vakantie en over zo'n drie en een halve week heb ik Jane weer hier de hele week. Kunnen we weer verder. 

 Klein beetje prietpraat hoort er ook bij. Dochter en schoonzoon hadden een verjaardag bij een vriend die een zaaltje had gehuurd voor de nodige afstand en zo. Ik kwam oppassen en ik had een bakje met wat mini-marshmallows bij mij en Jane keek in de tas en vroeg: Wat zit daarin oma?  Ik maak het bakje open en laat het zien en zei: Gaan we straks als papa en mama weg zijn lekker van snoepen. Dochter en schoonzoon gaan weg, Jane duwde ze nog net niet het trapje af. Ik hoor dochter zeggen: Zoo, dat is lekker relaxed weggaan. De deur valt dicht en Jane zegt: Papa en mama zijn weg oma, zal ik het bakje openmaken? Dus geen gedoe van ik wil mee en zo, gewoon voortaan bakje snoep meenemen???? Prima oplossing :-) :-) 

Het volgende boek heb ik gelezen en ik had daar enkele bedenkingen bij. Bijv. toen er een piloot weggebracht moest worden via de pilotenlijn wilde er iemand mee. Dat kon, maar er moest wel betaald worden voor de benodigde valse papieren. Vraag mij af of dat zomaar mogelijk was.  En diezelfde persoon twijfelde of ze het haar moeder moest laten weten en dat deed ze maar niet, Ze belde wel op als ze in Engeland zat. Vind het wel even een lachertje, want waarom waren er telegrafisten nodig die in code naar vrij gebied seinden en vice versa. Heeft iemand niet goed proefgelezen dat er zo'n flinke slipper in zit.

Lochem, 1944. De Tweede Wereldoorlog is in volle gang. De 18-jarige Victoria van Coevorden wordt door haar ouders vanwege grote financiële problemen aangespoord om te trouwen met haar steenrijke jeugdvriend Robert. Dan stort er een Engels gevechtsvliegtuig neer achter Victoria’s familielandhuis. De piloot overleeft de crash en Victoria biedt aan hem te helpen. In de gevaarlijke weken die volgen moet ze hem verborgen houden voor Robert en haar familie. Maar Robert houdt iets voor haar achter, en zodra Victoria dat ontdekt smeedt ze een plan waarvan ze de tragische gevolgen nog niet kan overzien. Vijfenzeventig jaar later krijgt Victoria een advertentie onder ogen, en wordt ze alsnog door haar verleden ingehaald. Ze besluit haar stilzwijgen te verbreken… Het schuilhuis is een schitterend historisch verhaal vol rijke details, dat je grijpt vanaf de eerste pagina

Het volgende boek heb ik ook gelezen en ik hoop dat het vervolg gauw verkrijgbaar is, las dat in oktober het tweede deel komt, maar de verschijningsdatum wordt ook wel eens uitgesteld.

Wiesbaden, 1945. De oorlog is eindelijk voorbij. Nu is de tijd van herstel aangebroken: iedereen pakt zijn leven weer op, maakt de balans op en kijkt vooruit naar de toekomst. Zo ook Hilde Koch, de jonge erfgename van het pittoreske Café Engel. Het café, dat al decennialang in handen is van haar familie, is gedurende de oorlogsjaren in verval geraakt. Hilde is vastbesloten het ooit zo glorieuze familiebedrijf in ere te herstellen en liefde en vreugde terug te brengen tussen de eeuwenoude muren. Maar een onverwachte bezoeker brengt een duister geheim met zich mee dat de verhoudingen binnen de familie op scherp zet, en de pas afgelopen oorlog dichterbij brengt dan ooit.

Patchen en zo

 

De top van het poppenquiltje voor kleindochter is al heel erg lang klaar, gedubbeld en wel.

En dan eindelijk gequild en afgebiesd, er wordt al flink gebruik van gemaakt.

Dit prachtige boek van Brigitte Giblin heb ik ook aangeschaft en kijk.....

wat een prachtige patronen staan er in. Voor deze quilt kan ik de mallen van de snowflakes gebruiken, maar ik doe het (nog) niet.

Ik zag deze quilt en dacht wauw, wat leuk , die mallen wil ik. Helemaal niet gekeken naar de afmetingen of zo, dus toen de mallen binnenkwamen wist ik even niet wat ik zag. Niet goed gelezen, dacht dat het maat poppenquiltje was, maar het worden wel erg grote blokken, dus dat blijft nog wel even op een laag vuurtje staan :-).

Ik kwam ook deze mallen tegen, bij Wietske van de Bossche Quilts, voor de Jane Austen quilt. Het boek heb ik al jaren dus ik vond dat de mallen erbij hoorden. Ik weet even niet hoe ik de link er bij moet zetten, dus dan maar even zo. De labels ben ik ook kwijt op blogger, lastig om die steeds opnieuw te moeten tikken.

Van de kleinste schuine drop mal heb ik de top van voor poppenquiltje gemaakt, Ik moet nog een rand er aan zetten en dubbelen, maar dat komt later wel weer. Het loopt niet weg.

Daarna zag ik bij Juuds Quilts een top in wording met strikjes uit het boek van Susan Smith, had ik wel gezien, maar geen idee dat het zo leuk was. Ook begonnen en toen las ik dat er malletjes van waren, die zijn natuurlijk veel makkelijk om af te tekenen, dus ook die mallen aangeschaft. Als jullie het soms nog niet wisten, ik ben gek op allerlei soorten mallen :-) .

Er kwamen heel veel strikjes bij, zo leuk om even tussendoor te doen of om mee te nemen naar Jane toen die ziek (buikgriepje) was en ik op locatie oppaste.

Het is wel leuk om andermans blogs te lezen, maar ik kom dan van alles tegen. Ik ben met een natte vinger te lijmen dus toen ik Juuds hexagon sampler van Brigitte Giblin zag, was ik meteen verkocht. Mallen en de papiertjes zaten erbij, besteld en gelukkig had ik nog van een andere quilt beklede hexagonnen (een fijn beginnetje) over plus nog een pak strippen, van dezelfde serie, dus dat heb ik als achtergrond. En ik merk nu dat ik geen foto van de mallen en het plaatje van de quilt gemaakt heb, dus dat komt de volgende keer. Samen met de BOM waar ik aan begonnen ben, 2 blokjes per week. Maar dat is voor het volgende logje.